Dat blijkt uit een richtlijn van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie
(NVvP). Psychiaters hebben nauwelijks mogelijkheden om patiënten te helpen
bij zelfdoding, zeker als die onvrijwillig zijn opgenomen.
Wim Eilert, bestuurder van de vakbond voor rijdend personeel VVMC, reageert
verbaasd en geschokt op deze richtlijn. Hij gaat het in het bestuur aan de
orde stellen. "Dit is een fout signaal. Jaarlijks springen 200 mensen
in Nederland voor de trein. Dat zijn gruwelijke ervaringen voor machinisten
en ook voor conducteurs. Sommigen komen nooit meer aan het werk. Daarom moet
zelfmoord op het spoor zoveel mogelijk worden teruggedrongen. Als
instellingen patiënten laten gaan om buiten zelfmoord te plegen, eindigt er
altijd een aantal voor de trein omdat dit nu eenmaal een zekere weg naar de
dood is."
Ad Kerkhof, hoogleraar klinische psychologie, psycho-pathologie en suïcidale
preventie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, begrijpt de richtlijn wel. "Het
is de praktijk, maar het is een demonstratie van armoede omdat er geen
alternatieven zijn."
Kerkhof spreekt van een ongelooflijk moeilijk probleem. "Zowel psychiater
als patiënt zitten gevangen. Het is ook niet humaan om iemand jaar in jaar
uit op te sluiten in een isoleercel."
Het grote probleem is volgens de hoogleraar het gebrek aan hulp bij
zelfdoding. "Er zijn wel psychiaters die het doen, maar die lopen
vervolgens het risico dat half suïcidaal Nederland bij ze op de stoep staat."
Kerkhof pleit voor de opening van zogenaamde 'besluithuizen', waar patiënten
worden opgevangen en desnoods geholpen bij een menswaardige zelfdoding,
waarbij ze anderen niet belasten.
De Deventer brandweercommandant Michel Thijssen noemt de richtlijn opvallend,
maar verbindt er geen zware conclusies aan. "Ik denk dat iedereen het
opvallend vindt, of je brandweerman bent of niet, maar of de richtlijn ertoe
leidt dat meer mensen voor de trein springen, betwijfel ik."
Een meerderheid van de psychiaters blijkt hulp bij zelfdoding vanwege een
psychiatrische aandoening aanvaardbaar te vinden. Maar in de praktijk zijn
ze uiterst terughoudend. Dat leidt ook binnen instellingen tot dramatische
situaties, met als extreem voorbeeld het aangrijpende verhaal dat een vrouw
vandaag in de Stentor vertelt over de gruwelijke dood van haar broer.


Sorteer reacties











