Niet beschikbaar!
Stop de debuutplaat Dance Into The Dark van The Medics in de cd-speler en je hebt je oordeel al na drie nummers geveld: leuke, aanstekelijke Britpop in de stijl van Franz Ferdinand. En vervolgens kan de vinger linea recta naar de eject-knop.
Want al laat je de twaalf tracks ongestoord door stuiteren, de catchy tunes verwijzen wel erg nadrukkelijk naar een stoet van gitaarbands aan de overzijde van de Noordzee. Toch is daarmee het verhaal van The Medics niet verteld. Want in een niet al te volle Gigant weet de Utrechtse band hetsluimerende vooroordeel, dat als een zwaard van Damoclesboven het optreden hangt, om te zetten in een jubelende vier-sterren recensie.
Het geheim van The Medics zit 'm in de energie die op het podium vrijkomt. En in hun zanger Daniël Langeveld. Met een onvervalst Cockney-accent blaast de hyperactieve frontman de teksten door de microfoon. Zijn punkyattitudeplaatst de band verder terug in de tijd en met een beetje fantasie zie je in hem een eigentijdse variant op Joe Strummer van The Clash.
Het stuwende KillAll The Lights en hoekige Water laten een uitstekend op elkaar ingespeelde band horen.
Maar vooral het lekker ontspoorde Explodemaakt duidelijk waarom The Medics live leuker zijn dan op hun strak gestreken album. Zelfs als het vijftal in een rustiger vaarwater komt met I Don't Feel SoGood en Body And Mind blijft het spel bestrooid met versgemalen peper.
Terwijl Langeveld de zaal in springt en boven op de geluidsboxen klimt, dringt zich de prangende vraag op hoe groot The Medics zou zijn, als het niet uit Utrecht, maar hartje Londen zou komen.
U kon tot 06-03-2012 reageren op dit artikel.