Niet beschikbaar!
Angela Groothuizen. foto GPD
RECENSIE - Ze is zo druk als een klein baasje met talenten jureren en coachen op tv en Bekende Nederlander zijn. Je zou bijna vergeten, dat Angela Groothuizen (1959) zelf ook een allround performer is met succesvolle theaterprogramma's, waarin je haar van nabij leert kennen en ze je trakteert op originele Nederlandstalige liedjes en een keur aan covers. De Alkmaarse chansonnière met de gruizige alt, ooit Dolly Dot, brengt haar steun en toeverlaat toetsenist Nico Brandsen mee en drie jonge zangeressen: Aïcha, Saja en Janice, die we kennen uit de X Factor.
De groep presenteert een bonte avond, die in no time voorbij is. Die meiden zijn een aanwinst met hun loepzuivere driestemmigheid. Groothuizen neemt je in een zachtaardige houdgreep en betrekt je zo intensief bij haar leven en werk, dat de tijd lijkt te stollen. Angela is misschien niet de beste vocaliste van het land; zij is een verteller van het zuiverste water. Zingend of pratend. Je hangt aan haar lippen als ware zij de juf van vroeger. Angela's relaas over haar dappere geboortestad en de Tachtigjarige Oorlog is zo beeldend, dat je de beulen van de zoon van de Hertog van Alva aan het werk ziet. Maar ze schakelt traploos over naar jolijt uit haar jeugdjaren en pest haar maatje Nico, die het trieste zingende wonderkind Wilma mocht kussen in een portiek.
De muziek speelt echter de hoofdrol. De ritmesectie zit in Nico's laptop en klinkt alles behalve subtiel. Brandsen gaat tekeer op zijn Hammond en Rhodes. Het echte wonder is de lelijke Optigan, een machine uit de jaren zeventig die begeleidingspartijen afspeelt van plastic schuiven. De sound is vreselijk maar met Angela als soulsister ernaast is het dik lachen.
Gezien: Deventer Schouwburg, 9/2
Vier Sterren
U kon tot 11-03-2012 reageren op dit artikel.