De extravagante zangeres Grace Jones is een van de hoogtepunten op de derde en laatste dag van het Lowlands Festival 2009. Foto: GPD
De Britse dance sensatie The Prodigy met zangers Keith Flint is een van de hoogtepunten op het Lowlands festival, dat vrijdag 21 augustus begon in Biddinghuizen. Foto: GPD
De Britse band Kaiser Chiefs (met als blikvanger zanger Ricky Wilson) sluit de tweede dag van Lowlands af met een spetterend optreden in de Alpha tent. Foto: GPD
De Nederlandse hiphop sensatie Kyteman maakte er met zijn orkest een mooi feestje van in de Alpha tent tijdens dag 2 van het Lowlands festival.
1/4
RECENSIE - BIDDINGHUIZEN – Met een ademafsnijdend, zinnenprikkelend en extravagant optreden sloot Grace Jones gisteravond Lowlands af. Natuurlijk kwam daarna nog de Arctic Monkeys in actie. Maar hoe goed de bleekneusjes uit Sheffield ook hun best deden in de Alphatent, het haalde het niet bij ‘le spectacle de la haute couture’ van de 61-jarige diva uit Jamaica.
De manier waarop Jones de opgeklopte hype rond de Arctic Monkeys neutraliseerde, was exemplarisch voor de 17e editie van Lowlands. Het was de oude garde die de dienst uitmaakte in Biddinghuizen. Als vernieuwend festival kwam Lowlands daardoor minder uit de verf, als breed georiënteerd en kwalitatief hoogstaand popevenement des te meer.
Dat werd de eerste dag al helder. Het was The Prodigy die vrijdag het hele festivalterrein leegzoog. Een nieuwbakken band als Grizzly Bear had in de verderop gelegen Indiatent geen schijn van kans tegen de Britse rave-sensatie. Al twee decennia lang is The Prodigy onverminderd heer en meester over de podia, terwijl het op de plaat een gedateerde indruk maakt. Maar tegen de gejaagde en opzwepende beats van Liam Howlett was dit weekend geen kruid gewassen. Rabiate volksmenners Maxim Reality en Keith Flint deden de rest.
Zo hectisch bleef het niet op het met 55.000 bezoekers uitverkochte Lowlands. Het fraaie weer en de kenmerkende, gemoedelijke sfeer waren daar debet aan. Enig gemopper over de hoge consumptieprijzen stak soms de kop op, maar voor het overige was het genieten van oubollige verkleedpartijen van bezoekers, straattheater en vooral muziek.
Zoals van de Engelse band Kasabian. Ruim een uur lang maakte de elektronische indierock van dit vijftal een uitstekende indruk. Met songs als Underdog, Vlad The Impaler en The Doberman (mét trompettist) deed Kasabian de tijden van The Stone Roses wederkeren.
Net zo gedurfd en experimenteel ging de alternatieve rockformatie Wilco uit Chicago er tegenaan. Maar de band van de – toch ook alweer – 42-jarige Jeff Tweedy betoverde nog meer dan Kasabian. De hallucinerende ritmiek van Wilco (The Song) en Bull Black Nova grepen de bezoekers naar de strot, het verraderlijk in slaapsukkelende Via Chicago verbijsterde met een anarchistische drumchaos en I Am Trying To Break Your Heart was domweg van uitzonderlijk niveau.
Wat Wilco en Kasabian deden, was de luisteraar uitdagen en prikkelen. Iets wat de nieuwe lichting bands naliet. Want het synthsizergepiep van La Roux was mede door de irritante zangstem van Elly Jackson niet om aan te horen. The Human League, Heaven 17 en Blancmange deden dat dertig jaar geleden echt stukken beter. Ook de ongestructureerde schreeuwsongs van Crystal Antlers kon, ondanks de psychedelische effecten, niet langer dan twee nummers boeien. The Temper Trap bleek de overtreffende trap in het kopiëren en door elkaar husselen van stijlen. Want wat hoorde je niet terug in hun sound? U2, Arcade Fire, zelfs de ijle zang van Sigur Rós, maar weinig van Temper Trap zelf.
Was het dan alleen maar kommer en kwel met de jonge honden? Niet helemaal. Kyteman bewees zich opnieuw als bezwerende gangmaker, Jack Pe?ate demonstreerde zijn kwaliteiten als aimabele popzanger en de leden van de Fakkelbrigade glorieerden als regionale helden.
Daarentegen bleef de lang geheim gehouden hoofdact Them Crooked Vultures een vage affaire. De band rond (ex)leden van Nirvana, Queens Of The Stone Age en Led Zeppelin jamden er bekwaam op los, maar konden in de boordevolle Grolschtent (de marketingstrategie had goed gewerkt) geen vuist maken. En ook hier was het een veteraan die de show stal. Led Zep-bassist John Paul Jones (63 jaar) drukte met zijn onnavolgbare basloopjes de goegemeente nog eens fijn met de neus op de kale feiten.
Sorteer reacties
U kon tot 23-09-2009 reageren op dit artikel.