RECENSIE - Rockbands in het theater, het blijft een ongemakkelijke combinatie. De rauwe en opwindende klank van de rockmuziek laat zich nu eenmaal moeilijk verbinden met het statige pluche van het huis der hoge kunsten. De Amsterdamse rockgroep Moke voorzag dit probleem en paste voor een 'salonfähige' reprise van wat het op de poppodia al had gedaan. Nee, de theatertour Till Death Do Us Part moest iets totaal anders worden.
En dat is gelukt. Sterker, met dit programma overtreft Moke zichzelf. Het onderwerp 'de dood' maakt bepaald niet vrolijk, maar het past wel goed bij het traditioneel in zwart geklede vijftal. Met een rouwadvertentie als affiche, een stemmige en stijlvolle aanpak legt Moke de zaal in een zijden lijkwade. Maar het is de muziek die spreekt, het zijn de songteksten die raken. Geen overbodig woord komt over de lippen van zanger Felix Maginn en zo hoort het ook.
Maar de grootste winst zit in de keuze van de liedjes. Van anderen, dat wel. My Death is een opener van formaat. Oorspronkelijk van Jacques Brel (La Mort), maar vooral bekend in de uitvoeringen van Scott Walker en David Bowie. Gezien de muzikale voorkeur van Moke heeft de band logischerwijs vooral de Britpophistorie uitgekamd op zoek naar de beste en meest passende 'death songs'. En ze kwamen uit bij There Is A Light That Never Goes Out (The Smiths), Tinseltown In The Rain (The Blue Nile), The Drugs Don't Work (The Verve) en The Killing Moon (Echo & The Bunnymen). Liedjes die aansluiten bij de sound van Moke.
The Cross (Prince), het aloude The Green Fields Of France en Survive (Bowie) ondergaan daarentegen een geslaagde 'Moke-over'. Lord, Let It Rain On Me van Spiritualized is evenwel het ijzersterke hoogtepunt van een meeslepende rouwdienst.
****
POP
Moke
Till Death Do Us Part
Gezien: De Meenthe Steenwijk 29/9.
Nog te zien: Apeldoorn 20/10, Deventer 22/10, Lelystad 29/10, Zwolle 22/11
U kon tot 30-10-2011 reageren op dit artikel.