De paganfolkband Omnia uit Utrecht is een verschoppeling in het nationale poplandschap. Genegeerd door het vaderlandse popjournaille; nauwlettend gevolgd door een kleine, bijna sektarische gemeenschap. Ook in Lelystad preekt Omnia voor eigen parochie: over het eind der tijden, de kwetsbare natuur en de verderfelijke invloed van de mens.
Niets is makkelijker dan Omnia af te serveren als vaag, alternatief en zweverig. Dat zal allemaal best, maar waar vind je nog een band met enig engagement? Daarnaast opereert Omnia geheel onafhankelijk van platenmaatschappijen en managementbureaus. Onder de bezielende leiding van Steve 'Sic' Evans-van der Harten en zijn vrouw Jenny, regelt het vijftal alles zelf op haar eigen onorthodoxe wijze.
Omnia klinkt als een muzikaal geschiedenisboek. Romeinse, Keltische en middeleeuwse invloeden spelen een belangrijke rol, maar ook Ierse en Schotse folk en rockmuziek hebben hun sporen nagelaten. De gitaar blijft akoestisch, maar drummer Rob van Barschot weet de accenten regelmatig naar de moderne tijd te vertalen. Toch is het vooral de harp van Jenny die het geluid bepaalt, evenals de didgeridoo van Daphyd Sens. Hoewel de laatste daar diepte in moet brengen, verlang je soms naar een echte, desnoods akoestische bas.
Het bevrijdende Free past geheel binnen Omnia's referentiekader. Het uitstekende, bijna rockende I Don't Speak Human ligt daar net buiten. Met Dance Until We Die wordt zelfs een voorzichtige hiphop-koers gevaren. Zouden ze vaker moeten doen, ben je geneigd te denken. Omnia lijkt echter niet bereid haar uitzonderingspositie te grabbel te willen gooien.
Gezien: Underground Lelystad 14/1.
Nog te zien: Hedon Zwolle 9/2, De Meenthe Steenwijk 27/4.
Drie sterren
U kon tot 14-02-2012 reageren op dit artikel.