RECENSIE - Nadat Emil Svanängen, voorman van de Zweedse band Loney Dear, zijn laatste noten gespeeld heeft, trekt hij eerst zijn schoenen weer aan alvorens hij het podium afstapt. Met omgeslagen broekspijpen en op kousenvoeten heeft hij even daarvoor het artistieke broeinest in het Havenkwartier in vervoering gebracht. Het tapijt aan pedalen laat zich nu eenmaal niet bespelen met een in de weg zittende broek en dikke zolen. Nog aandoenlijker is de grote teen die door een van de gaten in de sokken piept.
Het zijn hilarische details die geenszins de aandacht afleiden van het schitterende optreden dat het gezelschap uit Jönköpping verzorgt. Oké, die fashion-award kan de bebaarde multi-instrumentalist wel vergeten, maar de gelaagde, experimenteel aandoende geluidscollages houden zelfs de getrainde luisteraar ademloos bij de les.
Vier en een half jaar geleden stond Loney Dear nog op het Lowlands festival. De verbijsterende clash tussen Bee Gees-vocalen en Brian Wilson-achtige arrangementen wekten bij de een irritatie, bij de ander bewondering op. Niet gek dat de wonderlijke composities van Svanängen niet verder reiken dan een afgemeten groep insiders.
Die heeft zich dit keer dus verzameld in Willie, het knusse podium waar underground en lounge harmonisch lijken samen te vloeien. Loney Dear voelt zich thuis in deze ambiance en hoewel er altijd een muzikale spanning heerst, oogt de band relaxt en geconcentreerd. Van het nieuwe album Hall Music zweeft Loney Blues aangenaam onder het boogvormige plafond, maar als de elektronica in stelling wordt gebracht krijgt het geluid een hallucinerend en zelfs verontrustend randje. Everything Turns to You en I Dreamed About You ontpoppen zich tot getoonzette thrillers. Niet minder fraai is het nieuw gearrangeerde D Major dat Svanängen bijna solistisch opbouwt naar een ijzingwekkende apotheose.
Loney Dear
? Gezien: Podium Willie Deventer 20/1.
Vier sterren
U kon tot 24-02-2012 reageren op dit artikel.