Belastend rapport zelfmoorden France Télécom

In het streven naar "meer, meer, meer" is dus alles geoorloofd. De allerhoogste baas geeft zijn direct ondergeschikten op hun flikker en die doen dat weer bij hun ondergeschikten, allemaal telkens een graadje erger dan hun voorgangers, al zou het alleen maar zijn om de boodschap wat kracht bij te zetten. In het geval van France Telecom is de bedoeling dat alles en iedereen er aan bijdraagt dat er net iets meer belminuutjes geschreven kunnen worden dan bij de concurrent, want dan zijn de aandeelhouders weer tevreden. Een jaarlijkse dividendstijging van minimaal 5 procent is toch wel het minste wat ze mogen verwachten. het geestelijk en lichamelijk welzijn van de medewerkers is van ondergeschikt belang; daar zijn er immers meer dan zat van. Hetzelfde geldt voor kritische medewerkers. Ben je het er niet mee eens dan kun je oprotten en voor jou staan er wel 10 te trappelen die graag voor zo'n graftent willen werken. Tja.... In dit hele verhaal is natuurlijk een vreemde rol weggelegd voor de Franse Arbeidsinspectie. Zij heeft signalen gehad van vakbonden, bedrijfsartsen en ziekenfondsen en die vertaald in een notitie voor de Franse Justitie, echter niet zelf bij France Telecom ingegrepen, iets wat in Nederland ongetwijfeld wél gebeurd zou zijn. Maar een absolute rode kaart verdient de leiding van dit bedrijf. De zware verwijten aan hun adres komen natuurlijk niet uit de lucht vallen. Het schandalige ligt ook in het gegeven dat Arbeidsinspectie noch ondernemingsraad bij machte waren hierin veranderingen aan te brengen en Justitie nu moet bekijken of er strafbare feiten gepleegd zijn. Uiteindelijk zal de zaak wel uitgaan als een nachtkaars, zoals zo vele affaires in Frankrijk. Weer wordt aangetoond dat bedrijven niet zonder toezicht kunnen. Zonder toezicht wordt het financieel dan wel arbeidsrechtelijk een zooitje van jewelste en in slechte gevallen zelfs een combinatie van die twee. Maar ook de werknemers treft enige blaam. Zij hadden kunnen en moeten ingrijpen. Een land dat om het minste of geringste geconfronteerd wordt met stakingen in de meest uiteenlopende sectoren dient ook kritisch te staan tegeover gedragingen van bedrijven die zichzelf tot de kroonjuwelen van de Franse staat vinden behoren of denken wetten aan hun laars te mogen lappen. De werknemers zijn dus medeschuldig aan dit drama en hadden, zelfs ten koste van hun eigen banen, deze ontsporingen van de directie aan de kaak moeten stellen.

Jan Wandelaar - 14-03-2010 | 15:00