Tekstgrootte

Maar het wijzertje was vanuit mijn positie maar lastig in te schatten. Ik had een rechtvaardige blik alla de Italiaanse scheidsrechter Colina nodig. De Sportieve Vriend boog zich als een volleerde keurmeester over de weegschaal, om vervolgens trots koffie voor me te gaan zetten. "Dat heb je wel verdiend."

Poeh, was me dat even een pak van mijn hart! Ik was er zo ziek van geweest dat ik vorige week was aangekomen in plaats van afgevallen dat ik nu helemaal niet meer kon inschatten hoe ik het er vanaf zou hebben gebracht. Ik was al twee dagen met angst en beven de week opnieuw aan het beleven en als een heus voetbalpanel aan het analyseren wat ik allemaal had gegeten en gedronken, waar ik eventueel de mist was ingegaan en wanneer ik met recht trots op mezelf kon zijn.

Jojo

De Sportieve Vriend keek me vaderlijk aan: "Ben je gek, Jans, je bent in totaal wel 11,5 kilo kwijt! Misschien in een wat golvende beweging (wij lijners haten de term jojoën) maar wat eraf is, is eraf!" Daar had ie een punt. Als het golft, dan golft het goed.

De deur ging open en daar kwam de Strenge Vriendin binnen. Nog voordat we haar zagen vroeg ze al: "En? En?" Eén blik op onze gezichten zag, zei haar genoeg. Mijn moeder had me niet trotser om de hals kunnen vallen. " Twee kilo, twee kilo, twee kilo", scandeerde ze weer! Een uitzinnige stemming maakte zich ook van mij meester. Dit betekende feest!

M&M's

Nu was het woensdag, midden in de werkweek, dus dat feest werd een vrij rustige privé-aangelegenheid: drie dvd's en een zak M&M's. Na 17 weken op mijn eten letten, was de behoefte aan chocolade ineens niet meer te ontkennen, laat staan te negeren. Dus met een dekentje, een pot thee, de snoeperij en drie dvd's en afstandsbedieningen in de aanslag maakte ik een kuil in mijn bank om te vieren dat ik mijn eerste doel écht heb gehaald!

De zomer trek ik relaxed door en daarna stel ik mezelf weer een nieuw doel voor ogen. Ik kom er wel, waar dan ook, wanneer dan ook. We beginnen pas!

  Sorteer reacties