Vlak voor het weekend deden wethouders van de vier grote steden een poging met hun voorstel om gemeenten verantwoordelijk te maken voor de reïntegratie van WW'ers. Daarbij kwam ook het idee om de maximale WW-duur te beperken tot een jaar weer eens op tafel. Het is terecht dat interim-voorzitter Ton Heerts er namens de FNV gisteren in het tv-programma Buitenhof onmiddellijk vraagtekens bij plaatste. In plaats van een centrale kas en een centrale regie zouden er - als het plan het zou halen - pakweg 400 stapeltjes met reïntegratiegelden zijn, waarvoor evenveel wethouders verantwoordelijk zijn. Met een grote kans op het ontstaan van grote verschillen in aanpak en mogelijkheden in de diverse gemeenten. Zoals dat bijvoorbeeld is gebeurd toen gemeenten door de Wet Maatschappelijke Ondersteuning verantwoordelijk werden gemaakt voor het verstrekken van hulpmiddelen. Sindsdien hangen de hoogte van de eigen bijdrage en de ruimhartigheid waarmee hulpmiddelen worden toegewezen heel erg af van waar je woont. Nog beter zou het zijn als de afhankelijkheid van reïntegratietrajecten verder wordt verkleind. Gelukkig leggen werkgevers en werknemers in sociale plannen in toenemende mate reeds een zwaar accent op begeleiding van werk naar werk. Maar als het uiteindelijk dan toch mis gaat, moet er een vangnet zijn dat ontslagen werknemers ruimte biedt om oplossingen te zoeken. Een beperking van de maximale WW-duur past daar helemaal niet bij. Dat treft vooral de oudere werknemers. Zoals de jonge vijftiger, die ik zaterdag trof in de supermarkt: 199 sollicitaties in minder dan twee jaar en nooit opgeroepen. De revival van De Vakbeweging komt net op tijd.