Kansloos, uitgeschakeld voor toekomstige successen. En erger, al zijn vroegere successen zijn hem afgenomen. Weg zeven Tour-zeges. Weg statuur als topsportgrootheid. De held is ontmaskerd als oplichter. Weg legendarische status van de sportman die kanker overwon.

Is de grote kampioen nu geen groot kampioen meer? Is de man die jarenlang dé persoonlijkheid in het (doping)peloton was nu gedegradeerd tot een onbeduidende meerijder? Een van de velen, zo niet een van allen, die doping tot zich nam en derhalve geen enkel recht van spreken meer heeft?

Zoveel mensen, zoveel meningen. Er valt wat voor te zeggen om Armstrong nu keihard van zijn sokkel te trekken. Hij heeft vals gespeeld en dat hoort niet. Daarvoor moet hij boeten. Schorsen, bekeuren, alles afnemen wat hij heeft. Wie zijn billen brandt...

Maar er is ook een andere kant. En daar neig ik persoonlijk toch meer naar. Al roep ik ook al jaren dat Armstrongs triomfen nooit op die boterham met pindakaas konden stoelen. Ik heb kinderen. En die sporten. En spelen spelletjes. En hoe klein ze ook zijn, ze willen altijd winnen. En dus spelen ze soms vals, veranderen als het even kan gewoon de regeltjes. Kortom: het zijn net grote mensen. Of andersom: grote mensen zijn net kinderen.

Dat Armstrong een valsspelertje was, staat nu wel vast. Ook voor mij. Maar voor mij blijft hij ook de grote kampioen. Om twee redenen:

1. Hij speelde vals, maar stelde vervolgens wel alles wat hij had ten dienste van de kankerbestrijding. Ongeëvenaard! Hij is de onomstreden wereldkampioen kankerbestrijding steunen. Iets om trots op te zijn.

2. Hij heeft zo lang en zo uitgestreken vals gespeeld... zo kan alleen een echte kampioen het. Wereldkampioen liegbeesten. Ook een kunst.