De hele wielrennerij is ziek, besmet en ten dode opgeschreven. Alle betrokkenen zijn even schuldig. Dit komt niet meer goed, nooit meer.

Doet het er toe wie welke doping, wanneer en in welke mate, hoe en waar heeft gebruikt? Welnee! Geen winnaar in de afgelopen jaren deed het zonder verboden versterkende middelen. Geen verliezer ook waarschijnlijk. Zoveel is wel duidelijk geworden als je de lijstjes van de laatste tijd bekijkt. Achter sommige renners staat weliswaar niet de d van dopingzondaar, maar ook dat zegt niets. Hij is nóg niet betrapt op dopinggebruik. Kwestie van tijd...

Tegen beter weten in volgden complete mensenmassa's de afgelopen jaren de renners op de voet. We wilden geloven in bovennatuurlijke krachten, hunkerden naar heroïek, aanbaden de helden die zich over de gruwelijkste wegen lieten sturen. Door weer en wind. Allemaal in slechts een kort broekje en een dun shirtje. Op een dun, fragiel fietsje. En ondanks alles haalden ze snelheden waar we van watertandden, toen we vroeger onze Zündapps en Kreidlers opvoerden.

En omdat we het allemaal zo mooi vonden, groeiden de bomen tot in de hemel. Meer en meer geld verdienden de helden, groter en duurder en luxer werden de rondes. Hoger werden de bedragen van sponsors, die hun graantje meepikten dankzij de commerciële exposure.

Nu is het sprookje uit. Niemand wilde het weten, dus niemand wist het. Maar natuurlijk wist iedereen het. Iedereen fopte er gewoon op los. En iedereen liet zich er gewoon op los foppen. Van Lance, tot Hein, tot die Spaanse Ferrari. Tot mijzelf, een sportverslaggever annex supporter. Het was mooi. Maar... te mooi om waar te zijn.

R.I.P. wielrennerij. Opdat wij mogen leren van ons verleden.