article
1.6635253
Van Syrië naar Zwolle. Vluchteling Ali Mosfi (30) doet er elf maanden over. Maar nu is het zover. Een nieuw leven. Nieuwe kansen. Nieuwe dromen. Om de week vlogt hij over zijn nieuwe leven in Zwolle.
Vlog | Ali stelt zich voor
Van Syrië naar Zwolle. Vluchteling Ali Mosfi (30) doet er elf maanden over. Maar nu is het zover. Een nieuw leven. Nieuwe kansen. Nieuwe dromen. Om de week vlogt hij over zijn nieuwe leven in Zwolle.
http://www.destentor.nl/extra/vlogs/vlog-ali-stelt-zich-voor-1.6635253
2016-11-12T05:00:00+0000
http://www.destentor.nl/polopoly_fs/1.6635264.1478873748!image/image-6635264.png
Overijssel,Gelderland,Flevoland,Sociaal en maatschappij,Cultuur, kunst en recreatie,Zwolle,vluchteling,video,vlog,azc,Syrië,top
Vlogs
Home / Extra / Vlogs / Vlog | Ali stelt zich voor

Vlog | Ali stelt zich voor

Videos
1
Foto's
2
Reacties
Reageer
    • ali
      Titel
      ali
      Fotograaf
    • Ali Mosfi
      Titel
      Ali Mosfi
      Fotograaf
    Van Syrië naar Zwolle. Vluchteling Ali Mosfi (30) doet er elf maanden over. Maar nu is het zover. Een nieuw leven. Nieuwe kansen. Nieuwe dromen. Om de week vlogt hij over zijn nieuwe leven in Zwolle. 
    Zijn vader knikt, zijn moeder huilt

    Zwolle, juni 2016
    Verbaasd kijkt hij de straat rond. Alle bomen staan netjes op een rij. Hij gaat voor de eerste boom staan en knijpt een oog dicht, op zoek naar een onregelmatigheid. Hij schudt zijn hoofd. Dit is een perfecte lijn. Zelfs de stammen zijn even dik. Is dit Zwols? Of ziet heel Nederland er zo uit? De straten, tuinen, en huizen zien er allemaal gelikt uit. Niks is aan het toeval overgelaten. Dat is in Damascus wel anders, denkt hij. Direct komt het verdriet weer opzetten. Het verdriet dat hij het grootste deel van de tijd wegstopt. Hij laat zijn voorhoofd even tegen de stam rusten. Zijn gedachten dwalen af naar het moment dat hij Syrië verliet.

    Damascus, juni 2015
    Hij klopt het stof van zijn spijkerbroek en loopt zijn ouderlijk huis binnen. Hij schopt zijn schoenen uit, geeft zijn moeder een zoen. Een handeling die hij dagelijks doet. Als hij de blik in haar ogen ziet verstijft hij. Ze weet het al. De angst voor de oversteek naar Griekenland is zo groot dat hij het niet over zijn hart kan verkrijgen om haar de waarheid te vertellen. Zijn moeder laat hem nooit gaan. De duizenden woorden die hij wil zeggen, zegt hij niet. Na een lange stilte mompelt hij dat hij vertrekt. Hij kan het niet meer. Hij heeft hier geen toekomst. Hij ziet dat zijn ouders het begrijpen. Zijn vader knikt, zijn moeder huilt. Ze wil weten welke route hij neemt. Snel draait hij zich om en hij pakt weer zijn schoenen. Hij richt alle aandacht op het strikken van zijn veters. Het is beter als hij zo snel mogelijk weggaat. Haar stem trilt als ze de vraag herhaalt. Hij mompelt hij dat hij niet met de boot gaat. Dit leugentje is beter voor ze. Als hij de deur achter zich dicht trekt realiseert hij zich dat dit de eerste keer is dat hij tegen zijn ouders liegt. En de laatste keer dat hij dat recht in hun gezicht kan doen.

    Zwolle, september 2016
    Goed spul, witte bonen in tomatensaus. Voor de tweede keer schept hij zijn bord vol, hij herhaalt de woorden van Guus Meeuwis hardop. Het-is-een-nacht. Nacht. Nachchcht. Hij verslikt zich. Hoe doet Guus dat? Als Guus voor de vijfde keer aan het refrein begint zorgt hij ervoor dat er meer vertrouwde klanken door de woonkamer schallen. Muziek waar refreinen niet twintig keer herhaald worden. Hij neemt een grote hap terwijl hij met zijn voet meebeweegt op het relaxte, Arabische ritme. Zal hij straks nog een keer opscheppen? Ineens herinnert hij zich weer de twee maanden in Doetinchem, toen hij moest wachten op een verblijfsvergunning.

    Doetinchem, augustus 2015
    Ondanks dat ze dit een procesopvanglocatie noemen, verraden de zware deuren, tralies en smalle kamers de oorsprong van dit gebouw. Voor het eerst in zijn leven zit hij in een gevangenis. Zou het nog lang duren voor de papieren klaar zijn? Zijn sneakers maken bijna geen geluid als hij naast zijn lotgenoten gaat staan. Iedereen staat met de gezichten naar voren, hij doet automatisch hetzelfde. Als hij even opzij gluurt krult zijn mond heel lichtjes. Ze lijken ook nog op een stel gevangenen. Keurig in het gelid. Geduldig wacht hij tot zijn naam over het terrein klinkt. Etenstijd. Hij neemt zijn bord aan en probeert een gaap te onderdrukken. Als je een keer te laat bent, om wat voor reden dan ook, dan kun je het eten op je buik schrijven. Zelfs al had hij kunnen slapen ’s nachts, de angst dat hij misschien door het ontbijt heen slaapt houdt hem wel wakker.

    Zwolle, november 2016
    Hij neemt een grote slok van zijn biertje, de houten bar voelt inmiddels vertrouwd aan. De drukte in de kroeg doet hem denken aan de stapavonden die hij vroeger had met zijn vrienden. Hij schudt die gedachte van hem af en wenkt de barman. Zijn nieuwe leven is gestart, zijn blik is gericht op de toekomst. Hij is een Zwollenaar.

    Om de week verschijnt een vlog van Ali bij ons op de website.

    Uitgelichte video

    Afbeelding