Vlak voor het weekeinde kwam er nog een rotrapport binnen. Van de ING. Niet over hun internetbankierstoringen, maar over de storing op de woningmarkt.
Een storing die maar voortduurt en vele gezinnen op de pijnbank doet belanden. Maar liefst 1 op de 3 woningbezitters heeft momenteel een huis dat in de verkoop minder opbrengt dan de hypotheekschuld. Tóch verkopen betekent opgezadeld zitten met een erg vervelende restschuld. Rustig zitten blijven, denk ik dan. Dan de wensen maar iets bijstellen. Maar me wat verder verdiepend, stuitte ik toch op merkwaardig leed achter vele voordeuren. Waarom verkoopt iemand zijn huis? Omdat minister Kamp zegt dat je moet verhuizen als je elders een baan kan krijgen? Oké, dat snap ik. Om groter te gaan wonen? Nou, dat kan wel even wachten,Maar in heel veel gevallen is de verkoopreden een relationele. Een huwelijk strandt, huis in de verkoop, en apart opnieuw beginnen.
Niet dus! De woningmarkt houdt op elkaar uitgekeken of ruziënde stellen bij elkaar. Niet gezellig meer samen op de bank, maar noodgedwongen bij elkaar dóór de bank. Als ik diverse deskundigen mag geloven, wonen mensen nu apart met elkaar op de onder- en bovenverdieping van hun huis. Of slapen de mannen op een logeerbed op zolder tussen de koffers. Alles blijkbaar beter dan het huis onder de prijs verkopen en dan met enkele tienduizenden euro's schuld de nieuwe toekomst in. Als er al iemand komt kopen. Nou daar schrok ik wel van. Of zou de in elkaar gestorte woningmarkt de ideale huwelijksbemiddelaar zijn? Dat echtelieden van de nood een deugd maken en de tijd nemen elkaar opnieuw in de ogen te kijken. op zoek naar vergeven en vergeten. Zeker als er kinderen bij betrokken zijn niet verkeerd. Maar het zal wel ijdele hoop zijn. Achter veel voordeuren moet de leefsituatie gespannen zijn. Crisis binnen de crisis.
Sorteer reacties
U kon tot 29-02-2012 reageren op dit artikel.