Volledig scherm
Christa Krommenhoek was altijd druk, tot ze een auto-ongeluk kreeg en thuis kwam te zitten. ,,Ik was 40, maar voelde me 88." © Freddy Schinkel

Dochter Koos Alberts komt tot rust in de pipowagen

VideoNet als haar vader Koos Alberts moest ze haar leven na een auto-ongeluk weer opbouwen. Dat is Christa Krommenhoek uit Lelystad gelukt. Méér dan dat zelfs. ,,Mijn leven is beter geworden.''

Het jachtige bestaan vóór haar ongeluk heeft Christa Krommenhoek (48) ingeruild voor meer rust en plezier. Het symbool daarvan is de pipowagen in haar tuin, een voormalige schaftkeet die is opgeknapt en in frisse kleuren geverfd. Hier kan ze inspiratie opdoen voor haar opbeurende blogs en schreef ze aan haar boek Bestemming Bereikt. Ze komt er tot zichzelf. Een logische plek voor een gesprek.

Hadden we hier gezeten als je in 2006 geen ongeluk had gehad?

,,Ik weet zeker van niet.''

Wat is er gebeurd?
,,Ik kwam uit Eindhoven, reed op de A2. Het was druk. Plotseling remde de auto voor mij. Ik kon niet meer uitwijken. Na de klap lukte het me niet om uit mijn auto te komen. Wel wist ik het raampje open te draaien en in de auto naast me te klimmen. Ik dacht dat ik niks mankeerde. Ik belde mijn werk om te zeggen dat ik de volgende dag niet kwam. Dat werden drie maanden. Uiterlijk zag je weinig aan me, maar mijn lichaam wilde niet meer. Ik probeerde de draad op te pakken. Lukte niet.''

Wat was er met je aan de hand?
,,Van alles... Ik bleek whiplash-verschijnselen te hebben opgelopen, werd chronisch moe. Los daarvan had ik al een reumatische aandoening. Ik loop slecht. Ik ging minder werken, maar bleef vermoeid. Tijdens een weekendje weg moest ik om de 100 meter stoppen om bij te komen. Oude mensen liepen me voorbij. Toen heb ik me gemeld bij een revalidatiecentrum. Dezelfde plek waar mijn vader na zijn ongeluk verbleef. Daar ben ik goed geholpen. Maar ik kon niet meer voor de klas staan. Na 23 jaar is mij eervol ontslag verleend.''

En dan zit je plotseling thuis.
,,Ja, moeilijk. Iedereen gaat aan het werk en ik niet. Ik was 40, maar voelde me 88. Kijk, ik was altijd druk. Ik was een alleenstaande moeder met twee kinderen (inmiddels heeft ze weer een man, red.), werkte vierenhalve dag per week in het onderwijs en was daarnaast een bedrijfje begonnen. Ik kon veel aan. Zelfs als het lichaam 'ho' zei, ging ik op wilskracht door. Ik schakelde de pijn uit. Ik heb ook zo veel geleerd van mijn ouders. Die zitten nooit bij de pakken neer, hoe moeilijk het ook is. Mijn vader heeft die rolstoel, mijn moeder liep een poosje geleden na een knie-operatie op krukken. Liet ze de thermoskan koffie aan haar pink bungelen. Ze geeft niet op.''

Is het niet bizar dat jij net als je vader een zwaar auto-ongeluk hebt meegemaakt en jullie levens daardoor compleet overhoop zijn geraakt?
,,De geschiedenis heeft zich herhaald. Achteraf zijn er tekenen geweest dat ik het rustiger aan moest doen, maar ik zag ze niet. Nu, na het ongeluk, kan ik zeggen dat ik op de weg zit waar ik wil zijn. Ik voel me zelfs beter dan vóór het ongeluk, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Ik heb mijn bestemming bereikt. Daarom is dat de titel van mijn boek.''

Zie je het ongeluk als een wrede les?
,,Nou, ik had het natuurlijk liever niet gehad. Maar mijn leven is nu beter. Zonder regen geen regenboog.''

Wat is er veranderd?
,,Ik heb andere keuzes gemaakt. We wonen kleiner, leven simpeler. Ik probeer zo weinig mogelijk te werken en een zo leuk mogelijk leven te hebben.''

Je bent gaan schrijven.
,,Ik schreef altijd al, maar toen ik thuis kwam te zitten, ging ik mijn columns online zetten (zie lifeofchrisje.nl, red.). Er kwamen ontzettend veel reacties op. Eén blog is zelfs 200.000 keer gelezen. Ik schrijf bijvoorbeeld over niet-perfect zijn en over wat ik chronisch optimisme noem. Mensen laten me weten dat ze steun vinden in mijn verhalen. Iemand opperde dat ik mijn columns moest bundelen. Dat is nu gebeurd.''

En je geeft hier pipowagensessies, wat zijn dat?
,,Dat is praten en schrijven, meestal met vrouwen. Dat kan over van alles gaan. Verlangens, maar ook stil verdriet. Schrijven helpt om te verwerken, om de boel op een rijtje te krijgen. Ik merk dat het makkelijk gaat in deze wagen. Mensen gaan hier altijd blij weg. Achteraf staan ze versteld van wat ze allemaal hebben opgeschreven. Dat geldt ook voor mij, het is zo'n fijne cocon hier.''

Flevoland