Volledig scherm

De weg van de Arabische Lente

We hebben er ons dit jaar hevig over opgewonden. In de positieve zin: de Arabische lente. In tal van landen brak een bleek zonnetje door.

Wij hebben de gebeurtenissen in de Arabische wereld welwillend gevolgd. We hebben er misschien wat al te snel ons westerse begrip van 'vrijheid' aan gekoppeld. Alsof de mensen daar op dezelfde manier in het leven staan als wij. Alsof dat ook zo zou moeten zijn.

Inmiddels is duidelijk dat zo'n lente veel langer duurt dan de weerkundige drie maanden. Maar de gebeurtenissen zijn wel even onvoorspelbaar als het weer. Uit reportages en levensverhalen trek ik de conclusie dat voor veel mensen - met name de elite - meer vrijheid van meningsuiting een groot goed is. Hoop is een veel gebruikt woord geworden. Tastbaar ook in voorzichtige politieke en economische vooruitgang.

Maar even opvallend is - vanuit ons perspectief gezien - de weg die de andere kant van de vrijheid op gaat. In landen als Egypte heeft de islam aan kracht gewonnen. De moslimbroeders hebben hun greep op het land versterkt. Via verkiezingen! In Libië evenzo. Assad mag dan de te kloppen man zijn in Syrië, vast staat dat van zijn bestrijders conservatieve moslimgroeperingen het sterkst staan. De vrijheidsstrijd is niet geworden wat wij er in het westen van hebben willen maken. De weg vooruit lijkt zo eveneens een weg achteruit. Maar het is wél hun weg.