Apeldoorn, comfortabel wonen in het groen, zoals hier aan De Stille Tuin in Osseveld-Oost. foto Cees Baars
APELDOORN - De discussie is ten einde. Apeldoorn, stad of dorp, het doet er niet meer toe. Apeldoorn is stad èn dorp. Geen vlees noch vis, maar vlees èn vis. Het beste van twee werelden: stad en landschap. Ofwel buitenstad.
Zie ook:
Buitenstad. Het is de titel van de structuurvisie die de gemeente Apeldoorn voor de stad aan het opstellen is. Met als ondertitel: Apeldoorn geeft ruimte. Over de naam is wat gesteggeld, en als iemand een betere weet, is het hem best, zegt verantwoordelijk wethouder Rob Metz. Maar bij het nadenken over welke kant het uitmoet met de stad, komt het woord telkens weer terug, zo is de afgelopen maanden gebleken.
De eerste aanzet voor de structuurvisie, zojuist door het college als koersdocument vastgesteld, is een document vol trots. Niet langer jaloers kijken naar Deventer, Utrecht en Amersfoort met zijn oude binnensteden, maar inzien dat Apeldoorn het beste van twee werelden heeft. Met de Veluwe als mooiste natuurgebied van Nederland in de achtertuin, met een prachtige IJsselvallei aan de oostkant. Met lanen, parken, beken en sprengen als natuur in de stad. Met stedelijke voorzieningen in een ruim opgezet en ontspannen centrum. Een gezinsstad ook.
,,Bedenk wie je bent en wees dat dan expres, stond er ooit op een tegeltje. Je kunt wel heel veel investeren in wat je niet bent, maar dat is niet nodig. We kijken met heel veel enthousiasme naar wat we wel hebben. Maar maken dat wel beter'', zegt Metz.
De gemeente wil zich daarbij concentreren op de zaken die belangrijk zijn voor de identiteit van Apeldoorn. De dragers van de stad, noemt Metz ze. De Veluwe, het landschap in het oosten, het Apeldoorns Kanaal, de beken en sprengen, de belangrijkste wegen door de stad. Er is minder geld en tijd beschikbaar, maar als de gemeente investeert, dan toch vooral in dat raamwerk. Elders kunnen de teugels worden gevierd. Als de boekenkast maar sterk en mooi is, maakt het niet zoveel uit welke boeken erin staan, luidt de vergelijking.
In gebieden waar kansen liggen of die nog niet voldoen aan het ideaal van buitenstad blijft de gemeente op het vinkentouw, al moeten de grootste investeringen van marktpartijen komen. Het centrum bijvoorbeeld, en de kanaalzone. De wijken in het oosten en zuiden, waar de verwevenheid van woonwijk en landschap net zo sterk moet worden als in het westelijk deel van Apeldoorn. Door drukke plekken in de wijk desnoods te slopen en woningen in het grotendeels lege Zuidbroek terug te bouwen. Tenslotte komen er kleinschalige ingrepen in buurten en wijken, want Apeldoorn moet overal een buitenstad zijn, ook op bedrijventerreinen vol maakindustrie en innovatie. Comfortabel wonen en werken in het groen.
De nieuwe structuurvisie getuigt ook van een terugtrekkende overheid. Niet langer voorschrijven en nog eens voorschrijven, maar wel wat spelregels. Iedere ruimtelijke ontwikkeling die bijdraagt aan de kwaliteiten van Apeldoorn als buitenstad is toegestaan, is straks het uitgangspunt. Verder moet elk gebouw een (gemeenschappelijke) tuin hebben en openbaar groen op loopafstand, is elke ontwikkeling toegestaan die past in zijn omgeving en de hoofdfunctie van een gebied, moeten dagelijkse voorzieningen dichtbij liggen, moet alles goed bereikbaarheid zijn per auto en fiets in een goed leefklimaat. En is duurzaamheid de gewoonste zaak van de wereld.
Sorteer reacties
