WAARISHENK - Dit is een verhaal waarbij ik erg op mijn tellen moet passen. Het gaat over Riet van Amersfoort (66). Ze is gek op taal. "En ik erger me altijd aan spelfouten," zegt ze, zich licht verontschuldigend.
Van Amersfoort kwam in 1975 bij de bond. "Ik ben een boerendochter uit Vorchten, een klein plaatsje bij Veessen. en mijn moeder was ook al lid."
Na de lagere school ging ze naar het gymnasium. "De onderwijzer had dat in me gezien. In die tijd was het al heel wat als je naar de hbs ging."
Na de vierde ging Van Amersfoort van het gymnasium af. "Ik kreeg er veel wiskunde bij. Ook raakte ik los van mijn omgeving. Op school in Zwolle ging ik met andere mensen om. In de klas zaten kinderen van artsen, advocaten en notarissen. Verrassend om te merken dat die mensen helemaal geen blabla hadden. Mijn pa keek hoog tegen ze op."
Zonder verdere opleiding werd ze assistent bij een longarts. "Die zocht een meisje."
In 1997 - ze woonde inmiddels met haar man Dick in Emst - nam ze het voortouw voor de leeskring.
Het moest geen theekransje zijn. De - oorspronkelijk acht - lezeressen verslonden schrijvers als Jan Siebelink, Herman Koch, Bordewijk, Lulu Wang, Fay Weldon. "Om te begrijpen waar een boek over gaat, moet je wel eens moeite doen. Als je je er op blind staart dat Arnon Grunberg vertelt dat hij naar de hoeren ging, mis je in zijn verhaal dat hij eigenlijk heel goed voor zijn ouders zorgde."
Maar mevrouw Van Amersfoort, plattelandsvrouwen dat is toch streekromans?
"Ik heb het wel eens voorgesteld. Om uit te proberen en te vergelijken met onze andere boeken. Niemand wilde het."
,,Ik ben nog altijd blij dat ik door dat Latijn op school veel inzicht in taal heb gekregen. Maar het is wel gek. Altijd als ik moet opgeven welke opleiding ik heb gehad, moet ik 'lagere school' invullen. Dan heb ik de neiging er tussen haakjes 'vier jaar gymnasium' achter te zetten."



Sorteer reacties













U kon tot 11-03-2012 reageren op dit artikel.