Foto Yvonne Pieters
APELDOORN - Elke stap die Huib Bunk zet, is een - postuum - eerbetoon aan het
gezin dat aan het einde van de tweede wereldoorlog zijn leven redde. Want
daar kwam het wel op neer. Naamloze landgenoten waren het, maar niet voor
hem. Met zijn deelname aan de 'hongertocht' houdt hij hun naam in ere.
Zie ook:
De deelnemers, een groepje van 70-plussers, lopen deze week van Rotterdam naar Hattem. Gisteren bereikten ze Apeldoorn. De tocht herinnert aan de hongerwinter van '44-'45 toen tienduizenden zo'n 150 kilometer of meer van het westen naar het oosten van het land liepen op zoek naar eten of om onderdak.
Bunk liep als 12-jarige in januari '45 vanuit Rotterdam naar het tot Hardenberg behorende Brugterveld. Samen met zijn zeven jaar oudere zus. Terwijl zij met spek en rogge terug ging naar de Maasstad, werd hij liefdevol opgenomen in het Overijsselse gezin Telman, dat zelf zes kinderen telde. Die gastvrijheid: de nu 75-jarige Bunk is het nooit vergeten. "Ze woonden in een klein arbeiderswoninkje. Ik sliep op aan elkaar geschoven stoelen. Ze hadden een koe, een geit en een varken.''
Hij heeft al die jaren contact gehouden met zijn weldoeners van weleer en hun kinderen, deelde in vreugde en verdriet. "Ik was er op hun huwelijksfeesten en bij hun begrafenissen. Op dochter Betty Makkinga-Telman na is iedereen overleden. Betty is nu 82 jaar en woont in Ommen. We spreken elkaar nog steeds.''
Ook Jacob Bakker, eveneens 75, loopt de hongertocht mee. 'Jake' zoals hij tegenwoordig wordt genoemd, woont al weer bijna een halve eeuw in Amerika, vlak bij Washington DC. Hij is speciaal voor deze tocht overgekomen. Als knaap van 12, 13 maakte hij vanuit Utrecht vijf van die barre voettochten. Drie keer via Apeldoorn naarDeventer om rogge te halen, twee keer naar Zwolle voor aardappels. Meestal ging hij met zijn oudere broers mee, een keer met een buurvrouw. Na de oorlog vertrok hij eerst naar Nederlands-Indië en later naar de VS, waar hij onder andere twintig jaar in het leger diende. Hij vindt het alleen maar 'leuk' om mee te lopen en wil vooral niets weten van een onverwerkt verleden. Zo beleeft iedereen de hongertocht op eigen wijze. Voor de 72-jarige Lodewijk van Til is het een herbeleving van stille drama's. Onderweg verhaalt hij hoe hij als tienjarig kind bedelde om eten; hoe zijn vader een rijksdaalder betaalde voor een boterham, die hij samen met hem en zijn zus moest delen. Vanmiddag bereiken de deelnemers Epe, waar ze feestelijk worden ontvangen.
- Videoverslag op http://www.destentor.nl
Huib Bunk (75) heeft nog steeds contact met dochter van vroegere weldoeners.
U kon tot 09-09-2007 reageren op dit artikel.