Tekstgrootte

Als de huisarts twee weken later 's avonds opbelt snapt ze meteen dat er iets aan de hand is. ,,Je krijgt toch een dreun op je hersens.'' Maar al snel daarna schakelt Reitsma naar de houding die haar kenmerkt. ,,Ik heb er één slechte nacht van gehad, maar dacht toen: het is klein, goed te behandelen, we gaan het positief bekijken.'' In elk geval zal het niet haar leven overhoop gooien. Niet meer dan twee dagen 'verzuimt' ze: de donderdag van de operatie en de daaropvolgende vrijdag. Aansluitend is het twee weken kerstvakantie. De maandag erna is Reitsma gewoon weer op het Stadhuis. Hoewel, gewoon. Zeven weken komt elke werkdag om 15 uur de taxi die haar naar het ziekenhuis brengt voor bestraling. ,,Ik ben nog nooit zo bij geweest met mijn werk als in die periode. Ik las in de taxi allemaal stukken. Ik vond het ook niet zo spannend. Je moet er gewoon doorheen. Controles zijn veel spannender, want je weet niet hoe het een half jaar later met je gaat.''

,,Voor de operatie was mijn portefeuille verdeeld onder collega's, voor het geval het even niet zou gaan. Aan de ene kant ben ik best trots dat ik ze niet daar niet mee heb hoeven lastigvallen. Maar achteraf kan je wel denken: was het verstandig?''

Want de terugslag komt. In het voorjaar wordt die nog opgevangen met alsnog twee extra weken vakantie. Na de zomervakantie lijkt alles als vanouds, maar dan volgen er gezondheidsproblemen bij de ouders van Reitsma. Die sores worden gevoegd bij de enorme werklast die het wethouderschap al met zich meebrengt.

Een half jaar voor de verkiezingen van maart 2006 was PvdA'er Reitsma - een fel raadslid dat haar dossiers goed kent en duidelijke doelen voor ogen heeft - bestempeld tot wethouderskandidaat. ,,De eerste dag dat ik aan de slag ging was echt heel maf. Zat ik achter het bureau: wat zal ik nu eens gaan doen? Maar na twee dagen stroomde het werk binnen. 'Als ik wethouder ben, zal ik daar en daar eens flink induiken', dacht ik vooraf nog, Nou, forget it.'' Want de stroom werk zou nooit meer stoppen. Het is wel te doen - een goede adviseur behoedt Reitsma in het begin voor schending van al dan niet ongeschreven wetten - en ,,je kan mij eindeloos volgieten met informatie''. Maar het tijdsbeslag wreekt zich. ,,Ik heb bewondering voor mensen die hun werk in een redelijke tijd kunnen afronden. Ik zit op 60 uur per week. En dat zegt niets over hoe die anderen hun werk doen. Ik heb last van extreem verantwoordelijkheidsgevoel.'' En dus leest, mailt, belt, vergadert Reitsma door.

,,Na dik twee jaar dacht ik: dit sloopt me wel zo, dit komt nooit meer goed. Eigenlijk vanaf het moment dat ik ziek ben geweest; daarna ben ik nooit meer op 100 procent geweest. Je put je batterij af en toe helemaal uit, maar het lukt nooit om hem daarna weer volledig op te laden. Elke vakantie was ik helemaal total loss.''

En dus ziet Reitsma dat er geen keus is. ,,Ik kom uit een hartinfarct-familie. Mijn bloeddruk was al hoog, nu zit ik op een dubbele dosis. Het enige waar ik een beetje mee zit, is de overtuiging dat je een wethoudersportefeuille eigenlijk acht jaar bij één persoon moet laten. Daar voel ik mee een klein beetje schuldig over. Maar niet zo schuldig dat ik er aan onderdoor moet gaan.''

Het wethouderschap op zich spreekt Reitsma nog altijd aan. Al is dat een baan waarin je wisselend succesvol bent. ,,Toen ik begon dacht ik nog dat we het woningbouwprogramma maar eens flink moesten bijstellen naar 'meer sociaal'. Ik ging me er vrolijk in verdiepen waar dat nog kon. Nou, eigenlijk nergens. Alles lag vast. Zo gaat het wel vaker. Je kan wel wat, maar soms alleen in de marge. Daar komt bij dat je het nooit echt goed doet, terwijl je je echt de pleuris werkt. Maar die frustratie, daar moet je tegen kunnen, dat weet je van tevoren. Het is vooral zo ontzettend mooi om met die stad bezig te zijn. Zeker met deze mensen (ambtenaren, red.). Zo gedreven, zo loyaal. Ik kan ook heel slecht tegen ambtenarengrappen. Het zijn de hardst werkende mensen die ik ken.'' Om die reden kijkt Reitsma met enige bescheidenheid terug op 'haar' prestaties. Het ondergronds brengen van hoogspanningsleidingen en het op gang brengen van woningbouw zijn er twee van.

Over een tijdje wil Reitsma wel 'iets' op het gebied van volkshuisvesting gaan doen. Voorlopig gunt ze zich na haar aftreden, binnenkort, een vakantie. ,,Ik merk dat ik nog echt niet de rust in mijn lijf heb. Dat wordt puur afkicken.''

  Sorteer reacties