Maria Mosterd, tegenwoordig Deventerse, schreef een boek over haar jaren met loverboy 'Manou': ,,Als jong meisje is dat interessant, jongens, aandacht, de spullen.'' foto Ab Hakeboom
DEVENTER - Van haar twaalfde tot haar zestiende was Maria Mosterd in de
greep van een loverboy. Ze schreef er een onthullend en schokkend boek over:
'Echte mannen eten geen kaas'.
Zie ook:
Ze woont pas een half jaartje in Deventer, in een begeleid wonen-vorm. Haar
turbulente verleden speelde zich vooral in Zwolle af, waar ze toen woonde.
In haar boek beschrijft ze hoe op haar twaalfde 'Manou' - niet zijn echte naam
- met haar aanpapt op het schoolplein van de Thorbecke Scholengemeenschap in
Zwolle. Manou doet aardig maar blijkt later een loverboy, iemand die meisjes
inpalmt en ze (seksueel) uitbuit. Maria beschrijft in haar boek openhartig
en onverbloemd hoe ze in zijn greep kwam en bleef. Ze verhaalt over de
verkrachtingen. Hoe Manou en zijn Antilliaanse en Afrikaanse helpers haar
drogeren. Hoe ze om geld te verdienen keer op keer met jongens naar bed
moet. Ze maakt geweld mee, handel in meisjes, drugssmokkel. Aan die laatste
activiteiten moet ze ook meedoen. ,,Ik was niet verliefd op hem. Maar er was
aantrekkingskracht. Als jong meisje is dat interessant, jongens, aandacht,
de spullen. Maar er ging al direct iets dreigends van hem uit. Alsof je al
meteen in zijn macht zat.''
Ze beschrijft de worsteling tussen
afkeer van en loyaliteit aan Manou. Ze deed later aangiftes tegen diverse
jongens, maar nooit tegen Manou. ,,Ook nu mis ik hem soms, op een bepaalde
manier. Hij had zó'n invloed, je was afhankelijk van hem. Hij gaf ook warmte
en zorgde voor me. Vergeet niet, die gekke wereld was normaal voor mij. Ik
was nog maar een tiener. Je stapt er niet zomaar uit.'' Ze bleef al die tijd
naar school gaan. ,,M'n moeder merkte wel iets, maar dacht: dat is de
puberteit.'' Haar moeder is al enige tijd in een (juridische) strijd
verwikkeld met de school, die ze verwijt nooit melding te hebben gemaakt van
Maria's vele absenties.
Waarom het boek? Dat ze - heel knap -
helemaal alleen schreef. ,,Ik ben gaan schrijven om m'n begeleidsters te
vertellen wat ik heb meegemaakt. Toen zeiden ze: dat moet als boek
uitkomen.'' Met het boek sluit ze het verleden af en waarschuwt ze ook. ,,En
ik laat zo zien dat ik niet meer bang voor 'ze' ben. Eigenlijk moeten de
groepen 7 en 8 van de basisschool het boek gewoon lezen. Zodat meisjes er
nooit intrappen. Maar ja, de tactieken van loverboys veranderen telkens.
Loverboys is trouwens een hele slechte term. Te lief. Pooiers, dat zijn het
gewoon.''
Het gaat nu best goed met haar, ook emotioneel. ,,Als je
jong bent ben je flexibel. Misschien helpt dat die vreselijke dingen dan al
meteen weg te stoppen.' In mannen heeft ze nu 'nul' vertrouwen. En: ,,Wat ik
heb meegemaakt gebeurt in elke stad. Echt. Zeker weten.''
Manou en
z'n handlangers weten waar ze woont. Vandaar dat ze niet (meer) anoniem
blijft. ,,Ze proberen nog steeds contact te maken. Komen zelfs naar
Deventer. Maar ik ben sterk nu, val niet terug. Ik negeer ze. Ik ben met m'n
opleiding bezig en ben volop bezig een nieuw leven op te bouwen.''
