Vestigingsleider Wim Hesselink zit op de schommel in de tuin van het fraaie landgoed waar Studiecentrum Oxerhof is gevestigd.
Hij is de spirituele leider van de Deventer afdeling. In totaal telt de landelijke stichting die de Oxerhof beheert negen vestigingen, waar onder meer studieweken voor cursisten uit heel Nederland worden gehouden.De gemiddelde student-filosoof is 40-plus, blank en vrouw. Hesselink (60): ,,Ik heb er geen verklaring voor dat driekwart van de cursisten vrouw is. Hebben mannen het te druk met hun werk?'' De Deventerse Caroline Soesbergen (47) schudt nadrukkelijk haar hoofd op de vraag of filosoferen een 'vrouwending' is. ,,Wellicht missen vrouwen eerder iets in hun leven'', veronderstelt ze.
Soesbergen en Hesselink, die in Arnhem woont, zijn al drie decennia verbonden aan de school. En hoewel beiden zelf hun ervaringen weer doorgeven, blijven ze zelf ook altijd cursist. ,,Want praktische filosofie is een levensschool'', zegt Hesselink. ,,Op je achttiende ben je volwassen, maar de rest van je leven ben je bezig om je verder te ontwikkelen.''
Vaak zijn het maar kleine dingen die maken dat mensen geblokkeerd kunnen raken. De vesti-
gingsleider: ,,Al in de basiscursus doen we met de cursisten een stilte-oefening. Denk aan een bergbeek. Als het water van zo'n beek zakt, kun je pas de rotsblokken zien. Oftewel de hinderpalen. Iemand die nog dagelijks lijdt onder het verlies van zijn zoon omdat hij er nooit om kon huilen. En dat dan hier wél kan, waarmee het verwerkingsproces kan beginnen. Vaak zijn het maar kleine dingen, maar heb je er wel erg veel last van. Je leert hier niets maar je wordt wijzer omdat je allerlei ballast kwijtraakt. Maar let wel: we zijn beslist geen therapeuten. Dit alles werkt alleen maar bij gezonde mensen.''
Wat betekent het voor Soesbergen? ,,Vroeger ging mijn moeder naar filosofie. Ik vond het geweldig wat ze er leerde. Hoe los je het op als je last hebt van verdriet? Hoe krijg je meer zelfvertrouwen? Vanaf het moment dat ik - op mijn zeventiende - in Amsterdam op kamers ging wonen, ging ik er zelf heen. Juist op die leeftijd kan filosofie veel voor je betekenen. Ik heb er ook in mijn werk profijt van. Als ik een fout maak raak ik heus mijn zelfvertrouwen niet kwijt. Ik probeer ook zorgvuldig te zijn. En anderen de ruimte te geven en het gevoel dat het goed is zoals ze zijn.''
Ze begeleidt nu zelf sinds een paar jaar landelijk een groepje jongeren van 18 tot 28 jaar.
De Deventer afdeling geeft de basiscursus Praktische Filosofie, die bestaat uit vijftien wekelijkse bijeenkomsten, nog steeds in de Latijnse School. De studenten die dóór willen gaan naar de Oxerhof. De landelijke stichting kocht het landgoed achttien jaar geleden van een verzekeringsmaatschappij die het als beleggingsobject gebruikte. De bedoeling was alles tijdens studieweken zelf te onderhouden, met eigenlijk als enige doel om zo aan jezelf te werken. Het gebouwen en de landerijen, inclusief veel bos, besloegen toen zo'n 36 hectare. Er is nu nog zeven hectare over. De rest is verkocht aan de Stichting IJssellandschap omdat het onderhoud niet meer te behappen was. Er waren toen al enkele fraaie vijvers gegraven en er was een openluchttheatertje aangelegd. Voorts is een monument opgericht ter ere van tien verzetsmensen die in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog zijn gefusilleerd. Op het terrein was toen een gevangenkamp.
Nog steeds steken de cursisten erg veel energie in het onderhoud. Het hout voor de open haard wordt uit het bos gehaald, de gazons gemaaid en de borders met vlindervriendelijke planten nauwkeurig bijgehouden. Het hoofdgebouw is net weer helemaal opgeknapt; het koetshuis staat nog in de steigers. Het terrein direct rondom de gebouwen is vanwege de stilte-oefeningen verboden terrein, maar het bos is opengesteld.
