Prentbriefkaart van het in 1900 gebouwde station Twello. Voor- en achtergevel zijn identiek. De ‘serre’ is in 1920 aangebouwd. In de oorlog werd het gebouw vernield. EIGEN FOTO
9 DECEMBER 2006 - VOORST/TWELLO - Na meer dan een halve eeuw kunnen reizigers op de stations van Voorst-Empe en Twello weer op de trein stappen. Die mijlpaal roept bij heel wat lezers herinneringen op aan de tijd dat deze stationnetjes en bijbehorende laad- en losterreinen nog een belangrijke rol in de vervoersketen vervulden.
Zie ook:
Zij maakte dan van de gelegenheid gebruik om te kijken wat er allemaal gebeurde in het nood-stationsgebouw dat het in de oorlog (1944) vernielde grote stationsgebouw verving.
‘De wisselblokken moesten met de hand worden omgezet. Dat was vreselijk zwaar werk. Er zaten van die grote handvatten aan, waar ze met hun volle gewicht aan hingen’, herinnert ze zich.
Dat omzetten van de wissels was nodig als een goederentrein het rangeerterrein tussen de Stationsstraat en de Domineestraat op reed. Ze weet nog dat op dat terrein kolenwagons en veewagens stonden. Het vee werd naar de slachterij van Zendijk vervoerd.
Vooral in tijden van ijzel en sneeuw hadden de spoormensen het niet gemakkelijk. Zij kan zich herinneren dat haar vader na een late dienst verkleumd thuiskwam doordat hij de wissels ijsvrij had moeten maken.
Het werd een stuk rustiger op het station toen in 1951 het personenvervoer werd gestaakt. De spoorwegen konden de concurrentie met de VAD-bus (Veluwsche AutobusDiensten) niet meer aan. Het station behield wel een belangrijke taak voor de goederenoverslag.
Dat is ook wat Jos Wassink uit Twello zich van het station herinnert. Haar eerste herinneringen zijn gelinkt aan de bevrijding van Twello (half april 1945). Bij het station vochten de Canadezen fel met de Duitsers die zich in het gebouw hadden verschanst. Met vlammenwerpers werd het stationsgebouw in brand gestoken om daar aanwezige Duitsers ‘uit te roken’. Als negenjarig meisje zag ze na die gevechten bij het station dode Duitse en Canadese soldaten liggen. ‘Ik griezel nog altijd als ik er langs kom’, zegt ze.
Voorst
Het station Voorst-Empe moest het vanaf 1938 zonder personenopstapplaats stellen. Maar nadat de spoorbrug bij Zutphen in het begin van de oorlog was opgeblazen, kreeg de halte Voorst tijdelijk een personenvervoerfunctie terug. Jan Schurink (59) uit Empe kent het station (‘op grondgebied van Empe’) alleen van de goederenoverslag. Hij kwam daar geregeld. Zijn moeder was niet blij als hij pikzwart thuiskwam wanneer hij geholpen had kolenwagons te lossen. De plek verschilt niet veel van de huidige halte.
