‘Wij horen geregeld dat professionals bewondering hebben voor ons werk’, zegt Huib Meinema, de p.r.-man van DAC. Ook nieuwe leden en andere belangstellenden tonen zich geregeld verbaasd over de kwaliteit van de films van de leden van de filmclub.
Films
Over gebrek aan interesse hoeven de cineasten dan ook niet te klagen. Geregeld vragen zorginstellingen, ouderenbonden en buurtverenigingen of er een film van DAC vertoond kan worden. De filmclub kan dan kiezen uit ongeveer 150 films, die in haar archief, de DAC-otheek, zijn opgenomen.
Zaterdag viert de club zijn 40-jarig bestaan met een uitgebreid programma. ‘Het is een programma voor iedereen die meer wil horen, zien en weten over zijn hobby’, aldus Mentink. ‘Het doel van die dag is om mensen te bereiken die willen gaan filmen of dat al doen, en niet tevreden zijn over wat zij produceren.’
Harry Teering vult aan: ‘Mensen moeten niet verwachten dat ze natuurdocumentaires zoals op National Geographic te zien zijn, kunnen maken; dat is een onhaalbaar niveau. Wij adviseren om gewoon in de eigen achtertuin te beginnen.’
Nieuwe wereld
Nieuwe leden van de club krijgen een mentor die hen de eerste tijd begeleidt. Eenmaal in de achtertuin gaat er een wereld open voor de nieuwe filmers. ‘Veel mensen vinden het jammer dat ze onze club niet eerder kenden’, zegt Teering. ‘De club maakt je als amateur-filmer een stuk actiever en brengt bovendien je niveau omhoog.’
Hoewel de gemiddelde leeftijd van de leden tegen de 50 ligt, is DAC geen ‘ouwelullenclub’. ‘Daar willen we niets van weten’, aldus Harry Teering. ‘Jongeren willen wel graag, maar hebben hun tijd en geld nodig voor hun studie.’ En dat deze hobby veel tijd kost, daarover zijn de drie filmers eensgezind. ‘Wij steken er al onze vrije tijd in. Wij zijn videoten!’



Sorteer reacties















U kon tot 16-07-2007 reageren op dit artikel.