Hij oogt als een vriendelijke oom uit vervlogen tijden. Keurig in pak, hoed in de ene hand, glas rode wijn in de andere.
Maar Gregory Page ziet er niet alleen uit alsof hij zeventig jaar te laat het podium op stapt, ook zijn muziek is een rechtstreekse verwijzing naar de nachtclubjazz van de jaren dertig en veertig. Het is de zwoele atmosfeer van een zacht tinkelende piano, van de zoete aanslag op een gitaar en roerende kwastjes over de snaredrum. En natuurlijk van de intieme zang van een croonende Page. De woorden van een ontspannen That's You vullen zijn antiquarische microfoon. Dit wordt een avond onthaasten.
De lome easy-listening van That's You, Just To Get Away From You en My Cherry Pie staat in schril contrast met het grauwe Londen van de jaren zeventig waar Gregory Page opgroeide. Hij vertelt over die tijd, waarin zich toen al de romanticus in hem openbaarde. In die tijd fantaseerde Page over het rondtrekken met een circus, tegenwoordig werpt hij zich als zanger/ muzikant/componist op de vooroorlogse jazz van Fats Waller en Al Bowlly. Deze laatste wordt in het onderhoudende programma zelfs geëerd met de cover Guilty. Een wonderlijke versie waarin de sympathieke gastheer zich door een gesampled orkest laat bijstaan.
Het is een geruststellende nostalgie die Page presenteert. Het tempo ligt laag, de anekdotes hebben de urgentie van een damesblad en de teksten ademen een sfeer van liefde en geluk. Zo nu en dan strijkt Page even tegen de haren in, zoals in het prikkelende Bird In A Cage. Prachtig is het ingetogen Right Or Wrong waarin de thans in San Diego residerende Page laat horen een uitstekende slidegitarist te zijn. Een optreden van Page is de ideale remedie tegen de hectiek van alledag.
Sorteer reacties
U kon tot 18-10-2011 reageren op dit artikel.