SCHALKHAAR - ,,We doen alles graag met ons drieën'', zegt Liesbeth Keurhorst-Stegeman in de lerarenkamer van de Nicolaasschool in Schalkhaar.
Samen met Ina Donders-Bodewes en José Bekhuis viert ze deze week het feit dat ze 25 jaar aan de Schalkhaarse dorpsschool is verbonden. Het jubileum moet vooral een feestje worden voor de leerlingen en het onderwijzersteam. Ondanks de lange staat van dienst straalt het enthousiasme nog van de drie onderbouwleerkrachten af. En nog steeds zouden ze voor hetzelfde vak kiezen als de keuze opnieuw gemaakt moest worden. ,,Hoewel'', zegt Ina Donders, ,,soms vraag ik me wel eens af of ik nog voldoende tijd voor mezelf overhoud. Er komen steeds meer dingen bij en ik heb het gevoel dat er nooit eens iets afgaat.''
,,We zijn inderdaad vaak drukker met de luier dan met het kind'', verwoordt Liesbeth Keurhorst de gevoelens. Vergaderingen, nascholingscursussen en studiedagen nemen ieder schooljaar weer een belangrijke plaats in op de agenda. ,,Hebben we het vandaag wel over de kinderen gehad?'', klinkt het dan ook geregeld tijdens de overlegmomenten. Toch laten ze zich het plezier in de klas niet afnemen door alles wat er vandaag de dag naast het lesgeven moet gebeuren.
José Bekhuis: ,,Vroeger zaten de kinderen vaak stilletjes te luisteren. Tegenwoordig zijn ze veel mondiger en brengen ze veel meer zelf in. Ze zijn zó spontaan en open. Het is heel leuk om daar op aan te sluiten. Daarnaast zie je nu veel beter de doorgaande lijn van groep 1 tot groep 8.''
Alle drie ervaren ze een sterke band met Schalkhaar. De kinderen die ze vroeger in de klas hebben gehad zijn in veel gevallen de ouders van vandaag en morgen. Mede daardoor hebben ze een andere band met de ouders gekregen. Liesbeth Keurhorst: ,,Ze komen met van alles bij je en leunen steeds meer op je. Je hebt het gevoel dat je een vertrouwenspersoon voor hen bent geworden.'' Ina Donders beaamt dat de drempel lager is geworden. ,,Vroeger zeiden ze nog 'U' tegen je en werd hier in Schalkhaar de deur nog voor je opengehouden als je de winkel binnenging.''
Hoe goed het contact met ouders ook is, alle drie zijn ze van mening dat ouders hun kinderen tegenwoordig willen behoeden voor van alles en nog wat, terwijl die zich door vallen en opstaan veel beter zouden kunnen ontwikkelen. ,,Ze hebben de neiging om te veel de weg te banen voor hun kind. Het moet de hele dag gelukkig zijn. Maar dat lukt natuurlijk niet altijd. We maken kinderen daardoor kwetsbaar. Het is belangrijk dat ze tegenslagen kunnen incasseren en leren zelf hun problemen op te lossen. Daar worden ze weerbaar van.''
Dagelijks ervaart het drietal aan den lijve dat kinderen nog steeds ontvankelijk zijn voor een mooi verhaal, een goed boek en een fijne sfeer in de klas. ,,Daar proberen we op school dan ook aan te werken, want rust, regelmaat en voldoende aandacht, hebben nog hetzelfde effect als 25 jaar geleden.''
U kon tot 01-12-2007 reageren op dit artikel.