DEVENTER - RECENSIE - Hoe het laatste nummer heet, weet niemand. Waarschijnlijk heeft het niet eens een titel, maar goeie grutten, wat klinkt het meeslepend en monumentaal.
Drie gitaren, bas en twee drummers staan aan de basis van een geluid dat het beste van pakweg The Black Crowes en Bob Dylan combineert. Een gewaagde vergelijking, zegt u? Wellicht, maar in de wereld van André Manuel is niets onmogelijk.
Na Fratsen, Krang en De Ketterse Fanfare is Dancing Dollekamp het nieuwste muziekproject van de Twentse alleskunner. Naar verluidt is Dollekamp een platenhandelaar in Hengelo, die zijn naam graag verbonden zag aan een album van Manuel.
En zo geschiedde. In juli verscheen de cd Dollekamp, die de Tukker in z'n eentje had opgenomen. In het tjokvolle café van het Burgerweeshuis in Deventer krijgen de kersverse liedjes een andere klankkleur dan op de plaat. De elektronische onderlagen zijn in deze live-bezetting vervangen door meerstemmige, stevig rockende gitaren. Blues, rock en punk klinken door in Roazen Bril, Ze Zingt Oe In Sloap, Zunde en Boeren Burgers Boetenleu. De onvoorspelbare Manuel is (tijdelijk?) weer overgestapt op het Twents, maar tevens laat hij zich van zijn pan-Europese kant zien door moeiteloos over te schakelen op Engels en Duits. Tijdens een van de jams (er wordt naar hartenlust geïmproviseerd door het zestal) zingt Manuel zelfs een hoog-Duitse variant van Bowie's Heroes. Natuurlijk schuilt in Manuel ook de tegendraadse kleinkunstenaar, die de lachers met rake opmerkingen op zijn hand krijgt. Toch blijft de muziek regeren deze avond. En niet zo'n beetje ook. Naast de liedjes van Dollekamp, experimenteert de Diepenheimer met nóg nieuwer werk. Zoals dat fenomenale slotakkoord dus. De vanzelfsprekendheid waarmee dit allemaal gebeurt, maakt het nog intrigerender.
Gezien: Burgerweeshuis Deventer 3/11.
Nog te zien: Kampen 10/3.
Vier sterren.
Sorteer reacties
U kon tot 04-12-2011 reageren op dit artikel.