Johan Luymes dirigeert de kinderen die de op het orgel ontbrekende tonen invullen tijdens een kindermiddag. foto Ron Maat
EPE - Het is nog niet eens begonnen en de kinderen, die zich in de Grote Kerk verzamelen, slaan al aan het joelen. Ze zitten omgekeerd in de banken en volgen de hand waarvan de vingers over de balustrade van de orgelombouw dansen.
Wie er aan de hand vastzit, is niet te zien. Dat maakt het des te intrigerender.Het Meere-orgel bestaat 200 jaar en de leerlingen van de groepen 5 en 6 van de Eper basisscholen zijn uitgenodigd voor een kennismaking met het orgel.
Johan Luymes en Klaas Stolk, twee professionals die dat 'kunstje' al vaker hebben gedaan, nemen die taak voor hun rekening. Stolk is weliswaar de onzichtbare die boven aan het orgel zit, hij blijkt nauwkeurig te kunnen volgen wat er in de kerk gebeurt en levert per microfoon ook zijn inbreng in de communicatie.
Zijn inleidende orgelspel is volgens Johan maar saai. Hij krijgt de kinderen meteen mee om Klaas tot de orde te roepen en hem iets anders te laten spelen.
"Klaas, kun je wat spelen bij een verhaaltje dat ik vertel?" Dat kan de organist. Hij laat Krokodil viool spelen en Olifant trompet; laat een boor in de muur drillen, een hamer slaan en een muur muzikaal instorten.
Dat kan een orgel dus allemaal. Maar als opeens een paar orgelpijpen zijn verdwenen, is ook de organist onthand. Johan blijkt opeens een handvol orgelpijpjes te hebben en door daar als een fluit op te blazen komen de ontbrekende tonen eruit. Zeven kinderen assisteren zo al blazend de organist in het bekend 'vader Jacob'. Als Johan maar aangeeft wie wanneer moet blazen, dan klinkt het prima. Ook altijd leuk: zingen bij het orgel. Eerst een paar oude kinderliedjes, dan zelfs het Wilhelmus, dat er -dankzij Koninginnedag- prima in blijkt te zitten bij de jeugd. Het schettert door de kerk.
Maar het kan nog harder. "Wie is er jarig vandaag?" Niemand. "Wie zou er jarig willen zijn?" De helft van de kinderen. Het 'Lang zal ze leven' knalt door de ruimte.
Even weer een rustpauze. Een lesje lange en korte tonen, hoge en lage tonen. Terwijl Johan strepen en stippen op papier zet volgt het orgel muzikaal die lijnen en punten. Ook als een van de kinderen een tekening maakt, vertaalt het orgel het tekenwerk in noten.
De kinderen worden wel steeds rumoeriger. Samen met de echoënde akoestiek maakt dat de verstaanbaarheid van de gesproken tekst er niet beter op. Johan heeft er zijn handen vol aan de kinderen 'bij de les' te houden.
Drie kwartier orgelles blijkt wel het uiterste. Een applaus voor de te voorschijn gekomen organist en zijn kompaan, daar willen ze nog wel aan meewerken, maar dan lokt het ijsje bij de uitgang.
U kon tot 27-09-2009 reageren op dit artikel.