Ton Brands is niet alleen Feyenoord-supporter, ook schrijft hij al twintig jaar columns voor het supportersmagazine van de club. foto Edwin Verheul
Kleumend op de tribune terwijl de natte sneeuw je gezicht striemt, kijkend naar een draak van een wedstrijd, waarin Pierre Vermeulen tot overmaat van ramp een penalty mist tegen het altijd lastige Radnicki Nis uit voormalig Joegoslavië en Feyenoord net te kort komt om door te gaan in 'Europa'. Het waren de beginjaren tachtig toen je, in de woorden van Brands, als Feyenoordsupporter al juichte als 'ze' over de middellijn kwamen en het legioen bijna een collectief orgasme kreeg als de '16' van de tegenstander werd bereikt.
Zie ook:
Toch was deze kleumwedstrijd, waarnaar hij als zeventienjarige werd meegetroond door een vriend uit Nunspeet, het moment waarop het virus toesloeg bij Brands. Tot dan toe was hij een 'supporter op afstand', die wel een plakboekje bijhield, maar zijn cluppie hoofdzakelijk voor de televisie volgde met maar heel af en toe een live-wedstrijd er tussendoor, namelijk wanneer de Rotterdammers moesten aantreden tegen de Eagles.
Wat dat virus inhoudt? Brands: "Je volgt alles, uit en thuis en heel Europa door. Maar je volgt bijvoorbeeld ook alles wat er over Feyenoord wordt geschreven en over wie erover schrijven." Bij Brands ging het nog niet zover dat hij tattoo's liet zetten met teksten als 'Feyenoord forever', maar een Feyenoord-onderbroek en Feyenoordsokken, die hoorden er wel bij.
De liefde voor het cluppie uit Rotterdam werd hem niet met de paplepel ingegoten. In tegendeel, zijn vader en broer behoorden tot het vijandelijke kamp: Ajax dus. Dat Ton's voetballiefde uitging naar Feyenoord komt niet alleen door het imago van poetsen, mouwen opstropen en bikkelen dat aan de club kleeft. Brands: "Als jochie koos ik altijd partij voor de underdog. Ik herinner me dat toen Ard Schenk eens zo hard schaatste dat hij een tegenstander inhaalde ik moest huilen. Zo had ik te doen met degene die werd gedubbeld. Daarnaast kan ik moeilijk omgaan met absolute schoonheid. Ik hou wel van dat rauwe, het ongepolijste."
Wat beide factoren betreft kwam Brands, nadat hij werd bevangen door het Feyenoordvirus, ruimschoots aan z'n trekken. De ploeg uit Rotterdam, die in 1970 de Europacup 1 nog won, grossierde in de jaren tachtig in 'ploetervoetbal' en 'zwoegde' zich met bonkige boegbeelden als de Australische spits Dave Mitchell (specialiteit: struikelend scoren) naar het eind van wedstrijden.
Maar dat samen lijden, zoals oer-Rotterdammer Gerard Cox het ooit eens treffend omschreef, had ook tot gevolg dat het Feyenoordgevoel werd versterkt. Samen, als Feyenoorders onder elkaar, glimlachen om al die ellende, je afzetten tegen scheidsen die altijd tegen je waren en samen de spot over je heen laten komen van Tukkers na een 5-1 verlies of - nog erger - van de grote erfvijand uit Amsterdam, had ook iets heel bindends.
Dat een 'boertje uit Epe' het schopte tot columnist van het supportersmagazine had overigens niet zoveel te maken met de afmetingen van Brands' Feyenoordhart. Ton, in het dagelijks leven directeur van Uitgeverij Gelderland Vakbladen in Epe: "Ze hadden gewoon bitter hard mensen nodig en ik had een schrijversachtergrond. Vandaar. Maar hoewel het vrijwilligerswerk is, heb ik wel formeel gesolliciteerd."
In zijn met passie geschreven columns, waar het plezier in het schrijven er af en toe vanaf druipt, gaat het over de borstomvang van Van Gobbel, het bange begin van de jaren negentig toen Feyenoord bijna degradeerde, over het vertrek van Jorien van den Herik, over financiële problemen, maar ook de hoogtepunten komen aan bod, zoals legendarische Europese wedstrijden, bekerfinales en kampioenschappen die er in de afgelopen twintig jaar toch ook zijn geweest.
Brands schreef overigens geen column ten tijde van de onverwachte winst van de UEFA-cup in 2002 met twee doelpunten van Pi-Air van Hooijdonk. "Er was een conflict. De redactie lag toen op z'n gat en hoewel ik dat rare boertje uit Epe was, die niet naar redactievergaderingen wilde komen in Rotterdam, verklaarde ik me solidair aan de redactie. Inderdaad ja, misschien wel heel 'des Feyenoords' dat er juist toen geen column verscheen."
Uit Stand, de beste columns uit 20 jaar 'Hand in Hand'
ISBN 9789081359160
U kon tot 02-10-2010 reageren op dit artikel.