Rina Oosterveen en haar tienjarige dochter Angel bij de huifkarren waarin ze al jaren wonen. Sinds een week staan ze op de voormalige vuilstortplaats aan de Pollesenveenweg in Emst, samen met Daniël Vogelaar (inzet). foto's Cees Baars
EMST - Het klinkt erger dan het in werkelijkheid is; wonen op een voormalige vuilnisbelt. Als Daniël Vogelaar (31) en Rina Oosterveen (49) de voormalige vuilnisbelt in Emst beklimmen en de Pollenseveenweg steeds verder achter zich laten, doemt voor hen een glooiend landschap op waarin je je aan de kust waant.
Diep onder het gras en de bomen ligt volgens hen alleen puin, afgedekt met een leemlaag. ,,Geen giftige grond. We verhuizen ook nog wel naar boven'', zeggen ze. Maar omdat ze zich niet wilden verstoppen, streken ze vorige week maandag neer op het parkeerplaatsje pal achter het toegangshek. Vogelaar en Oosterveen willen aandacht voor hun situatie en vertellen daarom ook graag hun verhaal.
Ze doen dat als Angel, de tienjarige dochter van Rina Oosterveen, op school zit. Bewust. Net zoals ze bewakers hebben gevraagd te komen op tijden dat het meisje er niet is. Om het leven voor haar zoveel mogelijk zonder stress te laten verlopen. ,,Stress hadden we teveel op de plek waar we de afgelopen twee jaar hebben gewoond'', zeggen ze. Het stel stond en staat ingeschreven op een adres aan de Vaassense Binnenweg, maar omdat de verhouding met de eigenaar daar op scherp kwam te staan, pakten ze vorige week maandag hun biezen.
Voor Rina Oosterveen begint dit hoofdstuk van haar leven als ze drieëneenhalf jaar geleden wil scheiden van haar man. ,,In Almere. De wachttijd voor een woning was daar zeven maanden. We hebben bij een opvang gezegten, maar dat was net een gevangenis. Angel moest om 19.30 uur naar bed, ik mocht één avond in de week uit en kreeg vijftig euro zakgeld. Een tijd lang leefden we daarna in de auto. Maar ik ben geboren in Heerde en opgegroeid in Epe. En als je leven in puin ligt, trek je daar naartoe waar je roots liggen.'' Een tijdje woonde ze in het kraakpand De Waaijenberg in Wissel. ,,Maar dat ging ook allemaal niet zo goed.'' Al die jaren mocht ze geen urgentie aanvragen, zegt Vogelaar. ,,Omdat je daarvoor drie jaar in de gemeente ingeschreven moet staan. We vragen ons af waarom het eigenlijk urgentie heet.'' De twee kregen een relatie en woonden jarenlang in de tuin van een bekende. Tot vorige week maandag. ,,We wilden eigenlijk voor het hek op de weg gaan staan. Maar het slot was open. Dat hebben wij niet gedaan. En dat gat in de omheining zat er ook al.''
Vogelaar zegt dat hij gedeeltelijk voor het nomadische bestaan heeft gekozen. ,,Mijn pony moest worden geslacht. Omdat er geen andere keuze was, ben ik met mijn dieren gaan leven.'' Op de vuilnisbelt in Emst hebben ze drie pony's, wat kippen en een Kameroenschaap rondlopen. Vogelaar heeft ook een dochter, Luna. Het achtjarige meisje woont bij haar moeder en komt regelmatig naar Emst. Haar vader wil graag bewust leven, zegt hij. Zo weinig mogelijk van de aarde vergen. De aarde, die het zo moeilijk heeft met de groeiende wereldbevolking. ,,Zelfvoorzienend zijn'', noemt hij het. ,,De samenleving is aan het overconsumeren.'' Oosterveen vult aan: ,,Wij willen dichter bij de aarde leven. Niet dat we alleen maar willen landlopen. Maar we vinden dit ook fijn.'' Ze wijst naar de twee huifkarren die steeds uitgebouwd zijn. Vogelaar: ,,Er zitten drie kleden overheen, ik ben trots op mijn bed van wol. En we eten biologisch. We zijn luxe zwervers.''
Alleen water, dat hebben ze niet nu ze zijn verhuisd. Vogelaar klopt er met een lege jerrycan voor aan bij een boer even verderop. ,,Geef ik hem vijftig cent voor, ook al wilde hij niks hebben.'' Graag zouden ze een mobiele douche en toilet laten plaatsen. ,,Hebben we al gevraagd aan Jeugdzorg.''
Vijf weken nog heeft de gemeente om de urgentieaanvraag te behandelen. En dan is het nog wachten op een woning. Tot die tijd verblijven ze graag op de voormalige vuilstort blijven, maar of de gemeente dat toestaat weten ze niet. Het liefst zouden ze er voor altijd blijven. ,,Dan maken we er een pluktuin van en gaan we kinderen hier natuureducatie geven.'' Ze wijzen een plant aan die menigeen als onkruid uit z'n tuin trekt. ,,Helpt tegen griep.'' Van brandnetels maken ze thee en in elke vlaai die hun pony's deponeren, steken ze een pompoenpitje. ,,Waarom heeft de gemeente hier geen appelbomen geplant? De mensen zouden dan gratis kunnen plukken. Nu ligt het terrein ook maar braak.''
Vogelaar en Oosterveen beseffen dat de kans klein is dat hun dromen uitkomen. Dat ze elke kans die ze krijgen met beide handen moeten aangrijpen. Oosterveen: ,,Ik denk dat ik doodga op een flatje, maar we moeten toch iets.''
Sorteer reacties
en hebben dan ook geen dak meer boven ons hoofd. 
U kon tot 28-10-2011 reageren op dit artikel.