Het echtpaar Van Camp kocht in 2002 een chalet op Remboe Village, vanuit de overtuiging er echt te kunnen wonen.foto Cees Baars
EPE - Naarmate de fatale datum 22 december dichterbij komt nemen de angst- en paniekgevoelens toe bij Willeke en Ron van Camp (beiden 53). Per die datum moeten ze een andere woning hebben betrokken, maar al hun pogingen die te vinden zijn op niets uitgelopen.
Ze zijn ten einde raad. "We hebben werkelijk alles geprobeerd aan de eisen te voldoen, maar het lukt gewoon niet," zegt Willeke, bij wie de tranen regelmatig in de ogen springen. "We gaan heel donkere en verdrietige kerstdagen tegemoet. We slapen er niet meer van en zijn zó bang voor de toekomst. Ik ga de gemeente niet smeken om te mogen blijven en we doen echt onze uiterste best wat anders te vinden, maar helaas: er is niks voor ons. We vallen overal buiten."
Het echtpaar Van Camp is één van de schrijnende gevallen die in het nauw komen door het stringente, onverbiddelijke streven van de gemeente Epe een einde te maken aan het permanent bewonen van recreatiewoningen. Ook op andere gebieden hebben ze het tij niet mee: de recreatiewoning op Remboe Village waar ze sinds 2002 hebben gewoond staat - zoals zoveel andere - al jaren te koop en daarnaast ging het bedrijf waar Ron werkte ook nog eens failliet. "We hebben sinds oktober geen salaris meer ontvangen, terwijl de kosten wel gewoon doorgaan."
Even beginnen bij het begin: het echtpaar Van Camp, toen wonend in Apeldoorn, kocht in 2002 - met een hypotheek - een chalet en een stukje grond op Remboe Village. "Er werd gezegd dat in de gemeente Epe zo wonen werd gedoogd. Er werd in die tijd nooit gehandhaafd, er zijn zelfs door de gemeente Epe juist mensen naar ons park gestuurd omdat er geen woningen waren. We kregen ook een welkomstpakket toen we hier kwamen wonen en werden, als nieuwe inwoners van de gemeente, uitgenodigd een welkomstborrel te komen drinken op het gemeentehuis. Achteraf waren het allemaal gladde verkooppraatjes!"
Op 22 december 2009 kreeg het echtpaar een brief dat ze, op last van een dwangsom à 5000 euro per vier weken, hun recreatiewoning binnen twee jaar moesten verlaten. Kort daarna kreeg Ron een hartinfarct. "De spanningen en de dreigingen werden teveel. We moesten ons eigen, vertrouwde en veilige huisje verlaten. Dat is vreselijk, na zo'n lange tijd. De paniek sloeg ons om het hart, mede door de overige hoge, vaste lasten voor het chalet die we wel gewoon door moesten betalen."
Het echtpaar vond halverwege het jaar een huisje elders in de gemeente 'dat te betalen was'. "We knapten het helemaal op en zijn er gaan wonen, al zaten we toen wel met dubbele lasten. Het was schrapen, maar het was op te brengen. Maar na een paar maanden bleek dat de vrouw van wie we het huisje huurden, het achteraf liever toch niet wilde verhuren." Terug naar hun eigen recreatiebungalow konden ze inmiddels niet meer, omdat ze dat - compleet ingericht en met al hun eigen spullen - tijdelijk hadden verhuurd. En dus zijn ze nu elders 'ondergedoken' en behelpen ze zich met meubilair en apparatuur uit kringloopwinkels.
Het echtpaar stond al langere tijd ingeschreven bij wooncorporatie Triada. "Daar hebben we nooit gebruik van gemaakt omdat we boven de inkomensgrens van 33.000 euro vielen. Toen we daar onze situatie uit hadden gelegd kregen we al vrij snel een woning toegewezen, in Vaassen. Wat waren we blij." De vreugde duurde echter maar kort: "We werden na een half uur teruggebeld door Triada dat er een vergissing was gemaakt. Er werd gekeken naar het inkomen van het hele afgelopen jaar en dus kwamen we toch niet in aanmerking voor een sociale huurwoning. Weer mis en paniek."
Het echtpaar staat inmiddels ook ingeschreven bij vier particuliere verhuurders. "Maar bij de ene moet je een vaste aanstelling hebben met een salaris van minimaal 1900 euro per maand, bij de ander zijn onze twee oude katers niet welkom. Dan komt er iets vrij, maar dat is dan voor één persoon. En ga zo maar door. We staan met de rug tegen de muur."
Willeke heeft, naast een kantoorbaan van twintig uur, een tweede baan genomen in de thuiszorg, maar verdient dan nog te weinig om alles te kunnen bekostigen. En omtrent de uitkering van haar man is ook nog lang niet alles geregeld. "Ons chalet staat ook al heel erg lang te koop. De vaste lasten - hypotheek, parkgeld, gemeentelijke belastingen, gas - gaan echter wel gewoon door. We zijn echt bang uiteindelijk op straat terecht te komen." Twee weken geleden zocht ze hulp bij de gemeente Epe, "maar daar werd me meegedeeld dat we het maar uit moesten zoeken. Ze konden niets voor ons doen. Ook hebben we een persoonlijke brief afgegeven bij de Publiekswinkel. Maar ook daar: geen gehoor."
Ondertussen maakt Willeke zich ook grote zorgen om de gezondheid van haar man. "Ik ben ook zó bang er straks alleen voor te komen staan." Volgens haar zijn er veel meer mensen die in een soortgelijke situatie verkeren als zij. "Er zijn veel meer mensen die dreigen te stikken in deze situatie. En dat allemaal door het aanvankelijk onduidelijke beleid en het geblunder van de gemeente Epe."
Ze heeft inmiddels geaccepteerd dat ze hun recreatiebungalow moeten verlaten, maar kampt wel met haar rechtvaardigheidsgevoel. "Het is eigenlijk zó oneerlijk. Wij moeten weg, terwijl anderen die in dezelfde situatie verkeren mogen blijven omdat de gemeente Epe hun te laat een brief heeft gestuurd of omdat ze een postadres elders hebben. Helaas hebben wij geen familie bij wie we ons kunnen inschrijven of bij wie wij kunnen wonen."
In een reactie zegt wethouder René de Vries van de gemeente Epe voor Willeke en Ron van Camp geen uitzondering te kunnen maken. „Ik begrijp de ernst van de situatie. Echter, er ligt voor de gemeente geen rol om hier een oplossing voor te vinden. Dit zijn consequenties van de keuzes die destijds gemaakt zijn, met het risico op handhaving van de regelgeving. Daarom is er ook een termijn van twee jaar gegeven om tot een oplossing te komen. Ook de rechter heeft aangegeven dat deze termijn redelijk is.”
Sorteer reacties
De een wel de ander niet. pffffft wat een beleid. 
Geacht college van Epe van harte gefeliciteerd met het resultaat behaald in deze zaak van de Fam.van Camp. Ik heb Willeke net gesproken en heb gehoord dat ze vanaf 1 januari een woning in Apeldoorn kunnen krijgen. Geweldig toch, weer een illigaal minder, u zult wel trots zijn, op het door u gevoerde beleid. Het verschrikkelijke is dat Ron een hartinfarct heeft gehad door spanningen mede door u veroorzaakt. Ook dat deze mensen nu met vaste lasten van ongv. €1800,- zitten zal u wel goed doen. Goed te betalen toch. Ron nu in de WW doordat het bedrijf waarvoor hij werkte stopt. Geweldig Gemeente Epe u zult echt trots zijn. Dit is één van de gevolgen, college, van het door u gevoerde beleid, al heeft de rechter gelijk, ik vind dat u zich moet schamen en heel diep ook. Ik druk me dan nog netjes uit anders komt het niet door de sencuur, begrijpelijk. FIJNE KERSTDAGEN en een GELUKKIG NIEUWJAAR, maar dan in wijsheid gem.EPE. 
