Bert Nitrauw, Bert Sleijster en Klaas de Jong (van links naar rechts) helpen jong en oud in Wit-Rusland via een computerproject. Foto HENRI VAN DER BEEK
30 NOVEMBER 2006 - HATTEM - Stichting Toekomst uit Hattem won begin deze maand een landelijke prijs voor hun computerproject in Wit-Rusland. Het project werd door dertig procent van de stemmers gekozen tot beste kleinschalige plaatselijke activiteit in het buitenland.
‘We hadden het gevoel dat we goed bezig waren’, vertelt secretaris Klaas de Jong van Stichting Toekomst. ‘Deze prijs is dus een stukje bevestiging.’Stichting Toekomst werd een paar jaar geleden in het leven geroepen door Klaas de Jong, Bert Nitrauw en Bert Sleijster. Deze stichting, die zich richt op het gebied van scholing en vorming van de jeugd in Wit-Rusland, met name op die van de stad Stolin, komt voort uit de Stichting Tsjernobyl Gehandicapten Hattem die vanaf 1998 hulp biedt aan gehandicapten in de omgeving van Stolin.
De Jong, Nitrauw en Sleijster kwamen een paar jaar later op het idee projecten op te starten voor de jeugd van de stad, die nog steeds te kampen heeft met de gevolgen van de kernramp in Tsjernobyl. ‘Door de aanwezigheid van radioactief afval moeten de kinderen een paar keer per jaar in een ander gebied verblijven, omdat ze anders last krijgen van concentratieproblemen en vermoeidheid’, vertelt De Jong.
Mondig
Stichting Toekomst legt het initiatief voor de ontwikkelingsprojecten bij de bevolking van Stolin. Andersom werkt niet, volgens Sleijster. De stichting wil geen hulp bieden door alleen geld te sturen of zelf met plannen te komen. Ze wil de bevolking mondig en bekwaam maken, zodat die op den duur zelfstandig te werk kan gaan. Wegens gebrek aan kennis en middelen is dat nu nog niet mogelijk.
Zo kwam het idee voor het inrichten van een computerlokaal bij de directrice van de school vandaan. Zij stelde een plan van aanpak op en vervolgens werd een overeenkomst gemaakt met Stichting Toekomst. Alle apparatuur werd aangeschaft in Wit-Rusland, terwijl de heren in Nederland naar subsidiemogelijkheden zochten. Binnen twee jaar was het project voltooid. Inmiddels maken overdag de leerlingen en 's avonds de oudere dorpsbewoners gebruik van de computers.
De Jong, Nitrauw en Sleijster zien nog genoeg mogelijkheden om de bewoners van Stolin en omgeving te ondersteunen, want ‘overal is daar gebrek aan’. Zij proberen de jongeren te laten zien dat er meer is dan alleen de agrarische sector. De Jong: ‘Een samenleving heeft eye-openers nodig.’
De bevolking van Stolin heeft ook de ogen voor de bestuursleden van Stichting Toekomst geopend. De samenleving mag dan vrij agrarisch zijn, ‘maar de gastvrijheid is daar heel erg aanwezig’, vertelt De Jong.
‘Als je bij mensen op bezoek komt dan staat bijvoorbeeld binnen een mum van tijd de hele tafel vol met eten.’ Volgens de heren een enorm verschil met onze geïndividualiseerde samenleving.
Dictatoriaal
Elk jaar reizen ze af naar Stolin om eventuele nieuwe projecten en voortgang van projecten te bespreken. Ondanks het dictatoriaal getinte regime in Wit-Rusland kan Stichting Toekomst ongestoord haar werk doen.
‘Ze weten wel dat je er bent, maar ze hinderen je niet’, zegt De Jong. Toch is de invloed van Stichting Toekomst wellicht groter dan de regering in Minsk denkt. Alle drie zeggen ze dat indirect door hun projecten de bevolking wel mondiger wordt en ze door het gebruik van internet zien dat het ook anders kan. De Jong heeft goede hoop: ‘Vroeg of laat valt de dictatuur ondersteboven, kijk maar naar andere landen in Oost-Europa.’
U kon tot 30-12-2006 reageren op dit artikel.