article
1.6504880
STAPHORST - Fleur Bloemen uit Staphorst was nog maar 15 jaar, toen ze in december 2012 in Meppel voor de trein sprong. Haar afscheidsbrieven en schriftje gaven haar verhaal deels prijs: ze werd gepest. Vader Eddy en moeder Anneke spreken in de themaweek tegen pesten openlijk over het drama. Over hun dochter, die thuis zo vrolijk was, maar op school vaak zo intens verdrietig. „Thuis was niets aan haar te merken.”
Fleur was thuis een vrolijk meisje, ‘maar in de klas moest ze huilen’
STAPHORST - Fleur Bloemen uit Staphorst was nog maar 15 jaar, toen ze in december 2012 in Meppel voor de trein sprong. Haar afscheidsbrieven en schriftje gaven haar verhaal deels prijs: ze werd gepest. Vader Eddy en moeder Anneke spreken in de themaweek tegen pesten openlijk over het drama. Over hun dochter, die thuis zo vrolijk was, maar op school vaak zo intens verdrietig. „Thuis was niets aan haar te merken.”
http://www.destentor.nl/regio/fleur-was-thuis-een-vrolijk-meisje-maar-in-de-klas-moest-ze-huilen-1.6504880
2016-09-24T20:14:00+0000
http://www.destentor.nl/polopoly_fs/1.6504917.1475872956!image/image-6504917.JPG
Staphorst,Onderwijs en wetenschap,Sociaal en maatschappij,Fleur Bloemen,pesten,top
Regio
Home / Regio / Fleur was thuis een vrolijk meisje, ‘maar in de klas moest ze huilen’

Fleur was thuis een vrolijk meisje, ‘maar in de klas moest ze huilen’

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Eddy en Anneke, ouders van Fleur Bloemen.
    STAPHORST - Fleur Bloemen uit Staphorst was nog maar 15 jaar, toen ze in december 2012 in Meppel voor de trein sprong. Haar afscheidsbrieven en schriftje gaven haar verhaal deels prijs: ze werd gepest. Vader Eddy en moeder Anneke spreken in de themaweek tegen pesten openlijk over het drama. Over hun dochter, die thuis zo vrolijk was, maar op school vaak zo intens verdrietig. „Thuis was niets aan haar te merken.”
    Er was een instructie over haar uitvaart. Welke muziek. Wie er mocht komen. En vooral: wie niet

    Het was 11 december 2012. „Ze knuffelde me en zei: tot vanmiddag”, zegt Anneke. „Ik ben naar werk vertrokken. Nietsvermoedend. Het leek een dag als alle andere, maar dat was het niet. Op het werk kreeg ik een telefoontje van Eddy. Dat we ons meisje verloren waren. Ik ben meteen naar huis gereden, hopend dat het niet waar zou zijn. Op de oprit zag ik een politiewagen staan. Toen wist ik genoeg. Mijn wereld stortte in.”

    Eddy veegt zijn tranen weg, als hij reconstrueert wat er die ochtend gebeurd is. „Fleur vertrok vlak na Anneke richting haar school, het Terra in Meppel. Ze stopte bij een spoorwegovergang die op haar fietsroute ligt. Daar ging ze op een bankje zitten huilen. Tegen twee klasgenoten die vroegen wat er aan de hand was, zei Fleur: rot op en houd je mond hierover op school. Helaas luisterden ze en zijn ze doorgefietst. Toen Fleur niet op school verscheen, vroegen ze de leraar toestemming om terug te fietsen naar het spoor. Dat mocht. Maar op het moment dat ze daar aankwamen, was het al te laat. Ze werden al tegengehouden door omstanders.”

    Uitvaart
    De ouders krijgen in de periode na haar overlijden een steeds beter beeld van wat er zich heeft afgespeeld. Anneke: „In haar tasje zaten afscheidsbrieven. Daarin noemde ze de pesters bij naam. Er was ook een instructie; hoe haar uitvaart er uit moest zien. Welke muziek. Wie er mocht komen. En vooral: wie niet.” Anneke vervolgt: „Het liefst praten we niet met de media. Elke keer als we dit verhaal vertellen, liggen we opnieuw een nacht wakker. Maar we willen dit toch kwijt. Elk beetje aandacht over pesten en de Fleur Bloemen Stichting, die tegen treiterijen opkomt, kan van belang zijn. Van levensbelang zelfs, want Fleur was niet het enige slachtoffer.”

    Oplossingen
    Eddy: „Er zijn oplossingen tegen pesten. Een pestprotocol is niet genoeg. Iedereen moet samenwerken. De schooldirectie, leraren, ouders van kinderen en scholieren. Elk stukje informatie over pesterijen moet gedeeld en vastgelegd worden. Alleen dan kun je tijdig ingrijpen. Ik zeg niet dat we Fleur hadden kunnen redden als we geweten hadden dat ze opnieuw steeds gepest werd. Maar we hadden in ieder geval een kans gehad, die we nu niet hebben gekregen…” Anneke: „Ze was thuis een vrolijk meisje. Ze zong elke dag en hield enorm van knuffelen.” Eddy: „Als ik met mijn postduiven bezig was, dan kwam ze langs en gaf me een kus. ‘Dag papa’, riep ze dan lief. Hier thuis was er niets aan haar te merken. Ze beschouwde het als veilige haven en wilde dat zo houden. We kunnen het haar niet meer vragen, maar ik vermoed dat ze daarom niets zei over het pesten. Thuis moest fijn zijn.”