Elk meisje heeft haar wijsje. Maar ook de dood heeft zijn melodie. Zoals de liefde, de heimwee, het verlangen, verlies en nieuw leven allemaal hun muzikale karakter hebben.
Geen gevoel zo sterk of Fernando Lameirinhas kent er de toonhoogte van. Neem zijn nieuwe lied O teatro da esquina. De Amsterdamse Portugees aanschouwt een tafereeltje op een aangrenzend balkon, romantiseert het beeld en smelt het om in een dromerig liedje met een superieure melodie. Het is zijn handelsmerk geworden. Vanaf het moment dat hij zichzelf hervond als ontheemde Portugees en zijn eigen fado vorm gaf, componeerde hij een cd of tien vol met lichtvoetige melancholie. Op 17 januari 1999 schreef José Rentes de Carvalho voor Fernando en Antonio Lameirinhas: '(...) Mijn kinderen heb ik overal verspreid / En later, hoop ik, rijpt in hen het zaad / Van liedjes die van droefheid zijn bevrijd (...).' Op de laatste cd, Eterno, staat het volledige gedicht. De dood komt in Eterno dichtbij. Zoals in het ontroerende Adeus Cavaleiro, geďnspireerd door het overlijden van Fernando's oudste broer. De cd en het concert zijn ondergedompeld in tederheid. Van de weeromstuit speelt gitarist Daniel de Moraes veel bescheidener dan nodig. Gelukkig is er altijd broer Antonio, de onmisbare schakel voor het ritme, de diepgang én de vrolijke noot. Zonder zijn bijdrage zou dit intieme concert in donzigheid zijn onder gegaan. De prachtigste muzikanten heeft Lameirinhas in de loop der jaren om zich heen verzameld met een enorme muzikale rijkdom als resultaat. De laatste jaren klinken zijn liedjes meer ingetogen. De dichter verdiept zich maar de muzikant wordt wat stiller. De charmante zanger moet oppassen voor saaiheid. Al zal de fijnproever zijn vloeiende melodieën tot in de dood willen blijven horen.
Fernando Lameirinhas: Eterno.
Agora Lelystad, 21 januari.
Nog te zien: Deventer 3/3, Harderwijk 1/4, Meppel 4/4.
3 sterren
U kon tot 21-02-2012 reageren op dit artikel.