SWIFTERBANT; - Takken die het zonlicht weghouden uit de tuin van de buren, gillende kinderen, zonder overleg een schutting plaatsen - het zijn veelal Rijdende Rechter-achtige zaken waarmee de buurtbemiddelaars in Dronten en Lelystad worden geconfronteerd.
Maar er is een belangrijk verschil: "Wij spreken geen oordeel uit", zegt Annemarie van Huffel (39), die in beide gemeenten bemiddelt. "De mensen met wie wij in gesprek gaan, lossen het probleem zelf op. Wij proberen ze alleen aan tafel te krijgen. Bieden een luisterend oor." Een jaar geleden heeft ze zich aangemeld als buurtbemiddelaar bij Maatschappelijk Dienstverlening Flevoland (MDF). Ze woont in Swifterbant en bemiddelt elders in Dronten en in Lelystad. "Ik zit er mooi tussenin."
Nee, ze neemt geen 'zaken' aan in haar woonplaats. Dan loopt ze het risico dat ze de mensen kent. En dat wil ze per se niet. "Al ken ik ze maar half dan doe ik het niet. Ik wil elke schijn van belangenverstrengeling voorkomen."
Ze heeft een opleiding tot mediator afgerond, ziet buurtbemiddeling als een logisch vervolg daarop. En beschouwt het als een taak om mensen te helpen.
Of dat een beetje lukt? Jazeker, zegt de Swifterbantse. In haar eerste jaar heeft ze zes à zeven keer bemiddeld. In de helft van de gevallen is een zaak opgelost.
Oftewel, beide partijen hebben aan tafel gezeten en de boel uitgepraat.
Ze komt bij mensen van uiteenlopend pluimage over de vloer. En belt aan bij zowel huurwoningen als villa's. Zo was ze te gast in een enorm huis. Om te praten over 'iets kleins' dat gigantisch uit de hand was gelopen.
Zo gaat het meestal, vertelt Van Huffel. Het begint als een ergernis, blijft maar sudderen en dan schiet de vlam in de plan.
Woedende mensen heeft ze meegemaakt. Witheet. Des te mooier als een conflict wordt beslecht. "Ik zie het als een cadeautje. Het is ontzettend dankbaar werk."
Buurtbemiddelaars gaan altijd samen op stap. Kunnen ze beter de aandacht verdelen. En samen sta je sterker - een gesprek mocht eens uit de hand lopen. Niet dat Van Huffel dat trouwens al eens heeft meegemaakt.
Na een gesprek met de partij die contact heeft gezocht, bellen de bemiddelaars aan bij de 'tegenpartij'. "Daar overval je mensen soms mee. Ze kunnen schrikken. Maar we leggen rustig uit wat we komen doen, dat we vrijwilligers zijn en onpartijdig."
Meestal mogen ze dan binnenkomen, niet altijd. Hoe dan ook, zegt ze, uiteindelijk wil iedereen hetzelfde: normaal contact met buren. Want daar gaat het meestal om, burenruzies.
Ze wordt er zelf ook niet slechter van. "Dankzij de buurtbemiddeling kan me beter in iemand anders verplaatsen, ik bekijk een zaak tegenwoordig veel eerder van de andere kant."
U kon tot 05-04-2009 reageren op dit artikel.