RECENSIE – ‘Doek!’ van Maria Goos is ultiem theater en maakt heel veel toneel overbodig. Genadeloos schetst de schrijfster hoe acteurs verworden tot hopeloze wezens die de grens tussen het echte leven en fictie zijn kwijtgeraakt. Ze spelen altijd een spel en worden veelal ongeloofwaardig.
“Wij zijn de emotionele elite”, is de aan alcohol verslaafde acteur ‘Rich’ van mening. “Wij zijn aapjes”, verbetert zijn tegenspeelster Lies nuchter. In een zinderende parodie op het kunstwereldje tonen Loes Luca en Peter Blok hoe subtiel theater kan zijn. Als topmusici bespelen zij het publiek in half gevulde Meerpaal en Doek! is bovenal een perfect opgebouwde compositie.
“Het is met mij wel een fijn potje spelen hoor”, lacht Lies tegen Rich. Ze
heeft gelijk, Luca is de gedroomde collega. Zij heeft de komedie en tragedie
in het bloed. En Blok biedt haar alles wat ze nodig heeft om te kunnen
schitteren. Blok, Luca en de tekst van Goos in de regie van Aat Ceelen, zijn
niet zozeer hard in hun oordeel over theatrale figuren. Eerder liefdevol en
met milde spot geven zij de strijd tussen de harde werkelijkheid en de
zachte schijn vorm. Anderhalf uur onafgebroken, zonder noemenswaardig decor
of andere theatrale middelen, zetten zij de toeschouwer op scherp.
In hun handen kantelt de realiteit voortdurend. Luca transformeert van zielig
jankerig gedrocht naar een zelfstandige prikkelende dame. “Hoe kan het dat
iedereen uitzakt en jij alleen maar gespierder wordt.” En Blok verandert van
twijfelende gevoelige ‘player’ in een harkerige bekakte kunsthandelaar:
“Trek een verse panty aan.”
Met de acteurs ervaren we in de zaal alle lagen van vals tot integer, op zo’n
genuanceerde manier dat het bijna pijn doet. Dit is alleen mogelijk met een
scherpzinnig script en de woordenloze chemie tussen twee van de allerbeste
spelers.
TONEEL Doek! met Loes Luca en Peter Blok.
Gezien: De Meerpaal Dronten 5/11.
Verder: Apeldoorn (10/11), Zutphen 30/11, Zwolle 18/12.

















U kon tot 07-12-2010 reageren op dit artikel.