SIBCULO - De eerste grondboring in de omgeving van de kloosterresten in Sibculo levert direct het spreekwoordelijke goud op.
Op zestig centimeter diepte stuit kunstenaar Wapke Feenstra op waarschijnlijk een steen van het verdwenen klooster.Feenstra is vier weken lang op diverse locaties in de gemeente Hardenberg te vinden. Haar aanwezigheid wordt kenbaar gemaakt met een tekstkar. De lichtgevende letters geven de naam van het project aan: de beste plek.
Feenstra kreeg meerdere e-mails dat in haar zoektocht naar die beste plek van de gemeente de kloosterresten in Sibculo niet mochten ontbreken. Daarom heeft ze een middag lang haar tentje opgeslagen naast de kloosterput, waarvan het water een geneeskrachtige werking zou hebben. Bewoners van het dorp komen een praatje maken en die informatie zal uiteindelijk in een boekwerk verschijnen. Sibculo krijgt minimaal vier pagina's toebedeeld.
Een belangrijk informatiebron is Henk Huisman van Stichting Klooster Sibculo. Tijdens een rondleiding vertelt hij over zijn jeugd, toen het terrein de lokale speelplaats was. En ook over de tijd van het klooster..
"Het klooster is tijdens de reformatie gesloopt en dit is nu een protestantse streek. Het is vreemd, want het is hier bijna gestopt. Twintig kilometer verder richting Twente is bijvoorbeeld Tubbergen katholiek gebleven. Als de reformatie eerder was gestopt, dan had het klooster hier nog gestaan", vertelt de vrijwilliger.
De contouren van het voormalige klooster kan hij gemakkelijk aangeven. Bomen zijn later op de muren van het bouwwerk gegroeid en geven de vroegere bouwlijnen in het landschap aan. "De wortels groeien in de funderingen en de stenen laten los. Er moet iets aan het klooster gebeuren, anders is er over twintig jaar niets meer terug te vinden", meent Huisman. Feenstra neemt de informatie als een spons tot zich en wil alles over mythen en sagen weten. En natuurlijk of er een schat verstopt ligt. Het antwoord is niet eenduidig. Eerst zegt Huisman van niet en later van wel.
De kunstenaar beperkt zich bij de uitvoering van het project niet alleen tot mondelinge en schriftelijke informatie. Ook de bodem vertelt een verhaal en grondboringen maken dat zichtbaar. Feenstra hanteert een demontabele grondboor. "Ik doe dit ook in het buitenland en kan de boor zo gemakkelijker meenemen in het vliegtuig." Normaal gesproken boort ze een meter diep, maar een dof geluid maakt duidelijk dat het einde van deze boring op zestig centimeter is bereikt. Feenstra droomt al van een schat. Als Huisman met een prikstok in het boorgat port, kan hij tot maar één conclusie komen: een steen van het klooster.
"Er moet iets gebeuren, anders is er over twintig jaar niets meer terug te vinden."
U kon tot 08-09-2007 reageren op dit artikel.