1/2
HARDENBERG - Elk normaal denkend mens zou beginnen te remmen voor de stapel betonplaten, die snel dichterbij komt. André Bouwmeester in zijn witte Opel niet. Hij schakelt rustig op, remt iets verderop en laat de achterkant van de auto nog een beetje wegdriften om de bocht in stijl te nemen.
Zie ook:
Hem vragen naar zijn geestelijke toestand is niet verstandig. Hij is immers de
chauffeur van de rit door een betonnen labyrint op het terrein van Zeus in
Hardenberg. De bijrijder heeft liever dat hij zijn aandacht bij het parcours
houdt. Boven het geluid van de motor en remmen uitschreeuwen is bovendien
onmogelijk.
De mini-rallyproef bij Zeus aan de Energieweg werd zaterdag gehouden tijdens
een dag van Rally Sport Officials Vechtdal (RSOV). 's Ochtends werden de
leden bijgeschoold als voorbereiding op de Autosoft Vechtdal Rallysprint van
19 juni. Het middagprogramma was een mini-klassementsproef om de officials
ook eens de kans te geven hun sport van een andere zijde te beleven: naast
de chauffeur. "We zijn vorig jaar uit de startblokken gegaan en hebben
nu tachtig actieve leden.Meer zijn altijd welkom", zegt RSOV-voorzitter
Kas Spoelstra. Over de misschien wat merkwaardige locatie van de proef geeft
hij helderheid. "Zeus Metaal en Beton draagt de organisatie van de
Vechtdal Rallysprint een warm hart toe. We mogen hier altijd vergaderen en
onze spullen opslaan. Dat scheelt kosten voor een low-budget organisatie als
RSOV."
Blijft de vraag of scheuren langs stapels betonblokken zo verstandig is. "Het
is een unieke locatie en als je het op de openbare weg doet, heb je een
batterij aan vergunning nodig. En dan moet je die ook nog eens heel vroeg
aanvragen. De chauffeurs gaan hier maximaal 95 kilometer per uur. Als je op
een smalle weggetje tijdens een rally 175 rijdt, dan lijken de bomen samen
ook één schutting. Maar om het rallygevoel te krijgen moet je eigenlijk een
rondje mee."
En dus wacht een plek als bijrijder naast Bouwmeester. De digitale klok telt
af en de auto schiet van de start. De stapels betonnen platen schieten
voorbij. Ze lijken door de rijsnelheid zelfs scheef te staan in het doolhof.
Al snel volgt berusting tijdens het ritje van honderden meter en een maximum
snelheid van zo'n negentig kilometer per uur. Het is te vergelijken met een
rit in een achtbaan: snel en spannend maar ook met de geruststellende
gedachte dat achter de schermen alles goed geregeld is en het dus niet mis
kan gaan. Gecontroleerde sensatie. Maar Bouwmeester is geen machine zoals
een achtbaan. Misschien dat daarom de bovenbuik op sommige plekken van het
parcours de neiging heeft om samen te trekken. Bijvoorbeeld als Bouwmeester
dicht langs het beton scheurt of als hij blindelings een van de ontelbare
bochten neemt alsof hij in het dagelijks leven The Stig is. "Dit is
veiliger dan de openbare weg", had Spoelstra vooraf gezegd. En hij
heeft uiteindelijk gelijk.
U kon tot 18-05-2010 reageren op dit artikel.