Rotterdammers Wim (76) en Nellie (72) Hazenbroek in hun authentieke boerderij in Anevelde. foto FFU Press Agency
ANEVELDE - Als sterk vermagerde Rotterdamse jongen werd Wim Hazenbroek naar Holthone gestuurd om aan te sterken. Sindsdien heeft hij een sterke band met de regio. Een jaar of zeven, acht was Wim Hazenbroek toen hij met de trein van Rotterdam naar Gramsbergen werd gestuurd.
Thuis, in Rotterdam-Zuid werd honger geleden. "Ik stond 's morgens met pijn in de buik op." Sterk vermagerd mocht hij van de kerk naar een boer in het oosten van het land om aan te sterken. Op het station aangekomen kreeg hij een beker warme melk, waarna hij met paard en wagen naar de familie Meilink in Holthone werd gebracht. Daar belandde hij in het 'paradijs', zoals hij het nu omschrijft. Nog steeds kan hij zich de geur van het eten van toen helder voor de geest halen. "Het eten was altijd heerlijk en ook mocht ik doen wat ik wilde." Met de ongeveer evenoude Gerrit en Lammy Meilink kon hij goed opschieten. Drie weken duurde het verblijf, toen moest hij weer terug met de trein. Een korte periode, maar voldoende voor een warme band tussen de twee families. "Oom en tante - zoals hij vader en moeder Meilink nog steeds noemt - waren als een tweede vader en moeder voor me."
Een jaar na zijn verblijf, midden in de hongerwinter, presteerde de vader van Wim het van Rotterdam naar Holthone te fietsen om bij de Meilinks eten te halen. "Daar ben ik nog altijd trots op", vertelt Wim. Zelf werd hij toen voor een tweede 'aansterkperiode' naar het Achterhoekse Aalten gestuurd, 'maar daar kan hij zich niet veel meer van herinneren'.
Tussen de families Meilink en Hazenbroek bleef het contact bestaan en na de oorlog werd Wim elke zomervakantie uitgenodigd voor een verblijf in Holthone en later in Anevelde, waar Lammy Meilink ging wonen toen ze trouwde met boer Waterink. Aanvankelijk verbleef hij, eerst alleen maar later samen met zijn vrouw Nellie, in een gastenverblijf, maar eind jaren '60 betrokken de Rotterdammers een oude boerderij op het erf van de familie Waterink. "Die kwam leeg te staan, dus mochten wij die huren", vertelt hij. De boerderij was volledig ontdaan van luxe. Warm water werd verkregen door een ketel op de potkachel, een douche of wasmachine was er niet. Tot tevredenheid van de Hazenbroeks. "We vonden dat wel fijn", vertelt Nellie. "In Rotterdam hadden we een appartement voorzien van alle luxe, hier waren we meer primitief." Hun appartement in Rotterdam hielden ze aan, maar veel weekenden en vakanties werden in Anevelde doorgebracht. "Hier heb je alle vrijheid, rust en ruimte." Tegenwoordig brengen ze het halve jaar hier door. De afstand is geen probleem. "Het is ruim twee uur rijden, maar dat zijn we zo gewend." De boerderij is inmiddels voorzien van meer luxe, maar nog altijd doet de boerderij van binnen authentiek aan. De paneeldeuren zijn ossenbloedrood geverfd en de potkachel staat nog centraal in de huiskamer, waaraan de drie slaapkamers grenzen. Tijdens een koude winter is Rotterdam prettiger om te verblijven. "Dan duurt het een paar dagen voordat het hier op temperatuur is."
Ooit waren er plannen om helemaal naar Anevelde te verhuizen.
"In de jaren '70 hebben we daar wel over nagedacht. Ik heb toen op veel plekken gesolliciteerd, maar het economisch tij zat tegen. Toen bleek dat Nellie in verwachting was, besloten we toch maar in Rotterdam te blijven." Ondanks dat ze na 45 jaar Anevelde nog steeds een vreemde eend in de bijt zijn, voelen ze zich er helemaal thuis. "Het zijn aardige mensen hier, heel gastvrij. Natuurlijk is hier een andere cultuur dan in Rotterdam, maar ik denk dat ik daar door mijn achtergrond wel doorheen kijk. Als er hier bijeenkomsten zijn in het dorp, komen we daar graag voor terug."
U kon tot 27-07-2011 reageren op dit artikel.