article
1.3109771
HIERDEN - Hij is 74 jaar en nog steeds in dienst van de priorij De Essenburgh. Toon van de Ven bakt broden en kookt een halve eeuw voor de kloosterbroeders en -zusters in Hierden.
Broeder Antonius halve eeuw dienstbaar
HIERDEN - Hij is 74 jaar en nog steeds in dienst van de priorij De Essenburgh. Toon van de Ven bakt broden en kookt een halve eeuw voor de kloosterbroeders en -zusters in Hierden.
http://www.destentor.nl/regio/harderwijk/broeder-antonius-halve-eeuw-dienstbaar-1.3109771
2009-03-31T04:52:29+0000
http://www.destentor.nl/polopoly_fs/1.3109772.1350946759!image/image-3109772.JPG
Veluwe West,flitsen,Hierden - Hij Is,Veluwe
Harderwijk
Home / Regio / Harderwijk / Broeder Antonius halve eeuw dienstbaar

Broeder Antonius halve eeuw dienstbaar

Foto's
1
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Toon van de Ven (broeder Antonius) bakt broden en kookt een halve eeuw voor de kloosterbroeders en -zusters in Hierden. Hij is een bekende verschijning in Hierden, onder meer vanwege zijn activiteiten bij de plaatselijke voetbalvereniging.foto Ariënne Flipse
    HIERDEN - Hij is 74 jaar en nog steeds in dienst van de priorij De Essenburgh. Toon van de Ven bakt broden en kookt een halve eeuw voor de kloosterbroeders en -zusters in Hierden.


    Het verhaal begint voor 'broeder Antonius' in 1950. "Ik was toen nog maar zestien jaar oud", herinnert Van de Ven zich. "Ik meldde me toen aan bij het Norbertijner klooster in Heeswijk. Je had in die tijd een paar jaar 'aanvangsperiode' als voorbereiding. Vanwege mijn leeftijd duurde dat drie jaar in plaats van de normale twee jaar."

    Na die drie jaar krijgt Van de Ven een kloosterhabijt. Zowel hij als het klooster is nog niet verplicht om zich aan een 'contract' te houden. "Het was een proeftijd die je kreeg. Na die drie jaar werd die proeftijd verlengd met nog drie jaar. In die tijd kon een van de partijen, het klooster of ik, aangeven of wij een goede combinatie zouden zijn."

    In 1956 waagt Van de Ven de gok. "Je bindt je aan een klooster door middel van een gelofte." Die gelofte bestaat uit drie punten: de gehoorzaamheid, armoede en het celibaat (ongehuwd leven).

    "Het ging toen allemaal heel formeel, tegenwoordig is dat al een stuk minder", vertelt 'broeder Antonius'.

    Na zijn gelofte in 1956 wordt Van de Ven voor twee jaar overgeplaatst naar het Norbertijner klooster in Duitsland. Na dat dienstverband vertrekt de prior naar De Essenburgh in Hierden.

    "Als de abt je dat opdroeg, dan deed je dat gewoon", zegt Van de Ven. "Er is in de loop der tijden wel het een en ander veranderd hier hoor. We zijn veel opener geworden naar de wereld, om het zo maar te zeggen."

    Dat het klooster indertijd een stuk geslotener was, herinnert Van de Ven zich goed. "Toen ik vroeg of ik op voetbal mocht, was dat revolutionair. Voetbal was te werelds, vond men. Maar ik mocht wel op voetbal en ben al veertig jaar op verschillende manieren actief bij VV Hierden."

    Van de Ven is zelf voetballer geweest bij het derde elftal van VV Hierden. "Ik kreeg slechte knieën en moest stoppen met het actieve spel. Maar het bloed kruipt waar het gaan kan."

    Zo is de kok ook trainer geweest van het damesteam. "Ik mocht dat doen van de abt, maar dan moest ik wel voor het donker thuis zijn!", lacht Van de Ven. Daarnaast is hij twee jaar secretaris van de vereniging geweest. En Van de Ven heeft vaak gefloten als scheidsrechter op het jaarlijkse schoolvoetbaltoernooi in Hierden.

    De laatste jaren van zijn voetbalcarrière was Van de Ven scheidsrechter, maar moest stoppen toen hij zeventig jaar werd. "Dat is het beleid van de KNVB, zeventig jaar vinden zij te oud. Ik mag niet meer fluiten, maar ik kan het ook niet meer, vanwege mijn slechte knieën."

    De contacten met de voetballerij, maar ook de contacten via de boerderij van wijlen broeder Leo, leidden tot meer openheid, tot tevredenheid van Van de Ven. "We waren een gesloten wereld. Nu is dat gelukkig een stuk opener. We zijn niet een vesting."

    Nadat broeder Leo was verongelukt, werden de dieren verkocht aan een boer en werd de boerderij gesloopt. Op die plek staat nu een trainingscentrum.

    Er is meer veranderd, licht Van de Ven toe. "Vroeger ging alles in het Latijn hier. Tegenwoordig is het in het Nederlands. En we hoeven niet verplicht meer een habijt aan."

    Nog steeds zorgen de kloosterlingen voor hun eigen onderhoud. Maar de ruimtes in het trainingscentrum worden ook gebruikt voor individuele gasten, vertelt Van de Ven. "Zij kunnen hier een paar dagen overnachten om tot rust te komen. En ze helpen dan ook gewoon mee in de tuin, met eten klaarmaken en met het driemaal daagse gebed."

    Behalve door de gasten wordt er ook op woensdag door vrijwilligers geholpen in de kloostertuin.

    Naast meer openheid, is de prior ook gemoderniseerd. "Toen ik hier in 1959 kwam was er geen stromend water, centrale verwarming en verlichting. Nu wel. En er is sinds 1994 een dubbelklooster met Huis Mariengaard, waar de zusters zitten."