De Ichthus regelde een koets om scheidend directeur Rien van Dalfsen naar school te krijgen. foto Freddy Schinkel
IJSSELMUIDEN - Vier medailles bungelen om zijn nek, als blijk van waardering. Twee mappen met A4-tjes vol anekdotes en beste wensen gaan mee naar huis.
Rien van Dalfsen is dankbaar voor het afscheid dat hij krijgt, zoals hij dankbaar is voor alles wat hij voor elkaar heeft gekregen. "Een zegen", noemt hij dat. "Er is hier iets moois opgebouwd. De school staat er goed voor, de mensen hebben hart voor het onderwijs en hart voor kinderen."
In 1985 solliciteerde VanDalfsen als leerkracht van een andere hervormde school in IJsselmuiden naar de functie van directeur van de Ichthusschool, in het jaar dat kleuterklassen en basisscholen wettelijk onder een dak komen. Met 35 kleuters ging basisschool de Ichthus van start in een wijk die nog helemaal van de grond moest komen. Nu telt de school zo'n 240 leerlingen en staan er twintig leerkrachten voor de groepen.
In eerste instantie stond Van Dalfsen zelf ook voor de klas, maar lesgeven en schoolmanagement was al snel niet meer te combineren. Hij heef al die jaren genoten "Als ze me morgen vragen om het over te doen, sta ik overmorgen klaar." Van Dalfsen wilde mensen zichzelf laten zijn, in een omgeving waar fouten gemaakt mogen worden. "Die maken we allemaal. We hebben ook allemaal de vrijheid om het beter te doen. Iedereen heeft hier zorg voor een kind, dat heb ik elke dag zo ervaren, voor gemiddelde kinderen, maar ook die aan de boven- of onderkant."
Van Dalfsen had graag tot zijn pensionering door willen gaan, maar dat laat zijn ziekte MS niet meer toe. Lopen gaat steeds moeilijker, spierkracht neemt af, energie heeft hij nauwelijks. Werken leverde Van Dalfsen altijd energie op, maar dat is verleden tijd. "Het gaat niet meer. Mijn ziekte is een feit, ik kan mijn werk niet doen zoals ik dat altijd heb gedaan."
Anderhalf jaar zit hij al thuis, na afloop van allerlei wettelijke termijnen is de week van het afscheid aangebroken: gisteren van de leerlingen, morgen van personeel en ouders. Met de leerlingen was het al groot feest, zegt Van Dalfsen. "Dat wordt de receptie vast ook. We zijn als een vriendenclub, we huilen en we lachen met elkaar." Met pijn in zijn hart trekt hij de deur achter zich dicht. "Zo gaat dat, als je ergens van houdt.''
U kon tot 07-03-2012 reageren op dit artikel.