Meer dan dertig jaar geleden kochten twee zussen en hun echtgenoten het voormalige landgoed. Ze gingen gezamenlijk wonen in het landhuis. Het pand werd in tweeën gedeeld. Door medische omstandigheden ging een van de gezinnen in 1989 wonen in een tot gelijkvloerse woning verbouwde schuur op het landgoed. Bewoning was officieel niet toegestaan, maar de gemeente keek daar niet naar om. "Na de scheiding van mijn zus, begon haar ex-man een paar jaar geleden over de schuur waar wij wonen", aldus de andere zus. Volgens de gemeente is bewoning in strijd met het bestemmingsplan en moet er een einde aan komen. Maar omdat het echtpaar op leeftijd er al sinds 1989 woont, legde de gemeente in een gedoogbeschikking vast dat zij mogen blijven tot hun dood. Maar voor hun zoon, die als vijftienjarige met zijn ouders verhuisde, geldt dat niet. De zoon legt zich hier niet bij neer en stapte naar de Raad van State. Hij doet een beroep op leeftijdsdiscriminatie. De gemeente heeft hem een gedoogbeschikking gegeven waarmee hij tot 2020 in de schuur mag wonen. Daarna moet het afgelopen zijn en moet de verbouwde schuur in oorspronkelijke staat worden hersteld. Uitspraak binnen zes weken.


















U kon tot 22-03-2012 reageren op dit artikel.