Nog even bikkelen bij de fysiotherapeut en dan is Guus van der Laan helemaal klaar voor een sportieve uitdaging van formaat: de Europese Spelen voor Hart- en Longgetransplanteerden in Zweden. foto Sacha Wunderink
Pluk de dag, want iedere dag kan je laatste zijn. Als iemand dat moet weten, dan is het Guus van der Laan uit IJsselmuiden wel.
Zie ook:
Komend weekend pakt hij zijn spullen om een week lang te presteren op de Spelen voor Hart- en Longgetransplanteerden in het Zweedse Växjö. Van der Laan (68) hoopt in zijn leeftijdscategorie te excelleren op de onderdelen kogelstoten, balgooien, hoog- en verspringen, de 50 meter rugslag. Daarnaast is hij ook nog eens lid van ons nationale volleybalteam. "Ja, niet niks hè", zegt hij niet zonder trots. "Vooral het hoogspringen gaat goed. Daar verwacht ik wel een medaille te kunnen pakken".
Het is zeker geen misplaatste fierheid, als je ziet waar de IJsselmuidenaar 'vandaan is gekomen'. Tot begin deze eeuw was hij samen met vrouw Annie de uitbater van lunchroom 't Trappetje in hartje Kampen. Totdat het noodlot toesloeg.
"Vertel jij maar Annie", maant hij zijn vrouw, gevolgd door een excuus. "Voor mij is het soms nog iets te emotioneel om er over te praten." Annie: "Nou, het begon met een stafilokokkenbesmetting. Van het een op andere moment was hij doodziek. Later kwam daar nog een longontsteking overheen en bleef hij maar sukkelen. De diagnose werd daarna al snel gesteld: fibrose." Guus: "Nu weet ik dat deze ziekte het bindweefsel in de longen op agressieve wijze aantast, maar toen wist ik niks. Ik vroeg de dokter om mijn toekomstperspectief. Het antwoord was helder", zegt hij, terwijl zijn hand veelbetekenend een beweging stijl omlaag maakt." Het ging inderdaad in rap tempo slechter, waardoor de vraag van longtransplantatie al snel naar boven kwam. Veel mensen met fibrose halen dat niet, maar Guus had geluk. Op 8 april 2006, na 'slechts' vijf maanden wachten, mocht hij onder het mes. "Precies op tijd", aldus Annie. "Hij kon helemaal niks meer. Het was een kwestie van weken..."
De operatie duurde negen uur, waarbij de linkerlong er letterlijk uitgebikt moest worden, vanwege het vele littekenweefsel. Daarna zweefde Guus acht dagen op het randje van de dood. Ook de revalidatieperiode daarna, pakweg anderhalf jaar, omschrijft hij als een nachtmerrie. Details wil hij niet kwijt: "Ik wil niet dat dit verhaal een tranentrekker wordt. Het gaat mij erom dat mensen zich bewust worden van het belang van donorregistratie. Niet voor mezelf, maar voor al die mensen die liggen te wachten op dat verlossende telefoontje." Uiteindelijk kroop hij, dankzij de hulp van velen, uit het dal en is hij fanatiek aan het sporten geslagen. Zes keer per week zwemmen, fysio en atletiek. Hij voelt zich goed - 'ik geef mijn leven een dikke acht' - en leeft bij het moment. "Een getransplanteerde long gaat gemiddeld acht jaar mee. Daardoor beleef ik elke dag intenser dan voorheen, ben me zeer bewust van mijn sterfelijkheid."
Met veel plezier reist hij straks af naar Zweden. Voor de sport, maar vooral ook voor de contacten en de sfeer. "Wij begrijpen elkaar, zijn een hechte groep. Net zoiets als oorlogsveteranen: een half woord is genoeg. Het mooiste moment is de herdenking van de donoren. In grote kring, arm in arm. Erg emotioneel, maar wel een geweldige ervaring. Wij beseffen allemaal dondersgoed dat we het aan hen te danken hebben dat we nog leven. We hopen dat dit besef bij meer mensen post gaat vatten."
Sorteer reacties
U kon tot 25-07-2010 reageren op dit artikel.