Liske van Someren: ‘Voor minder dan een medaille doe ik het niet.’ Foto BRAM VAN DE BIEZEN
1 AUGUSTUS 2006 - De ambities van Liske van Someren zijn grenzeloos. Ze is klein, maar wil tot grote hoogte reiken. De Kampense doet mee aan het wereldkampioenschap voor gehandicapte menners.
KAMPEN - Waar de gedrevenheid van Liske van Someren voor paarden vandaan komt is moeilijk te zeggen. Haar omstandigheden hebben haar mede gevormd, zegt Van Someren. Ze is een zogeheten klein mens, woont in het gezelschap van hond en poezen in de binnenstad en kan zichzelf uitstekend redden. ‘Mijn zelfstandigheid is compleet als ik met mijn paard op eigen vervoer naar wedstrijden kan. Nu gaan mijn ouders nog elke keer mee.’
Het daarvoor vereiste BE-rijbewijs (personenauto plus aanhanger boven de 750 kilo) voor een aangepaste auto is op slechts een school in Nederland te verkrijgen. In het Zeeuwse Middelburg nota bene. Het schrikt Van Someren niet af. ‘Tot nu heb ik alles bereikt wat ik wilde.’
Haar paard staat nu nog in ‘t Harde, maar verhuist binnenkort naar Dronten. Haar liefde voor paarden gaat diep. Ze is vijf keer per week op de stal te vinden. ‘Het is een passie en het gaat ten koste van bijna alles, inclusief vriendschappen. Het irriteert mijn ouders wel eens als ik weer over de pony begin. Ik heb paardenhouderijmanagament gestudeerden werk momenteel bij Shetland pony stamboek in Zutphen.’
‘In verhouding tot andere menners train ik veel. Ik wil snel goed worden en ben perfectionistisch. Videobanden van wedstrijden kijk ik wel tien keer terug. Ook als ik win wil ik weten wat ik verkeerd deed’, zegt Van Someren. Dankzij haar dadendrang wil ze de gehandicapte sport voor gezien houden. ‘Ik rijd liever met de ‘gewone’ menners. Daar ligt het niveau hoger. Er zijn vier niveaus en ik sta nu nog onderaan de ladder, maar ik wil per jaar een klasse stijgen. Mijn doel is om over vier tot zes jaar mee te doen aan het WK voor ‘gewone’ menners’, schetst Van Someren haar sportieve pretenties. Maar eerst is er het WK van 6 tot en met 10 september in Hellendoorn. ‘Ik heb speciaal voor dit toernooi een nieuwe pony moeten kopen. Mijn oude voldoet niet aan de lengte-eisen, terwijl ik er alles mee won.’
Bij de keuze voor haar nieuwe paard liet ze zich leiden door haar gevoel en een gezond portie eigenzinnigheid.
‘Mijn oog viel op een paard dat er uitgedroogd en ondervoed uitzag en luizen had. Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik dacht: dat is’r. Dat heb ik met al mijn paarden’, zegt Van Someren. Het zal niet verbazen dat de olympische gedachte haar vreemd is. Het feit dat ze in eerste instantie als reserve in de selectie was opgenomen toomt haar verwachtingen niet in. ‘Voor minder dan een medaille doe ik het niet.’
Van Someren volgt lessen bij Jan en Willy Berendijk in Zutphen. ‘Ze kan ver komen’, zegt de laatste over haar pupil. ‘Met de juiste pony kan ze het hoogste niveau halen. Het WK komt misschien wat te vroeg. Ze is nog erg onervaren en ze heeft net een nieuwe pony, waarmee de eenheid nog moet groeien. Maar als ik zie hoe hard ze vooruit gaat. Ze heeft een topsportmentaliteit, soms moeten we haar afremmen.’
U kon tot 31-08-2006 reageren op dit artikel.