Guus van der Laan uit IJsselmuiden doet mee met een getransplanteerde long aan speciale wedstrijden in Frankrijk. Achter hem fysio-begeleiders Irma Bol en Marianne Slagter. foto Freddy Schinkel
IJSSELMUIDEN - Guus (66) leeft dankzij andermans longen en gaat nu naar de ‘
Spelen’. "Kijk, badjas. Gekregen, sponsor, mooi hè."
Enthousiasme vermag veel, spreekt voor zich als spreken even moeite kost. Guus
van der Laan hapt af en toe naar adem.
Zie ook:
Als hij opstaat worden zinnen teruggebracht tot woorden. Maar wat zou het:
hij leeft nog! "Dat ik er nog ben is ongelofelijk. Ik was al opgegeven.
Nu ga ik zelfs naar de Europese Spelen (voor hart-en longgetransplanteerden,
zie kader)", aldus de 66-jarige inwoner van IJsselmuiden.
Donderdag reist hij af naar Vichy, Frankrijk. "Ik doe mee aan de
vijftig meter rugslag en schoolslag en sta reserve bij de volleyballers."
In eerste instantie zag hij het niet zo zitten. "Ik haalde hooguit 25
meter. Maar toen ben ik gaan trainen en gaf ik me alsnog op."
Een scherpe tijd is echter niet het belangrijkste, zijn verblijf in
Frankrijk is bovenal een campagne vol dankbaarheid. "Ik ben het levende
bewijs wat orgaandonatie kan betekenen. Dankzij mijn nieuwe longen leef ik
acht jaar langer. Anders was ik er nu niet meer. " De plons in het
zwembad als bijdrage aan het actuele debat rondom donorregistratie. "
Registreer je in ieder geval, ook als je het niet wilt. Laat het formulier
niet liggen."
Twee jaar geleden stortte zijn leven in.
Fibrose verscheen op het toneel als een trein uit een donkere tunnel. "
Het zit niet in de familie, iedereen kan het krijgen." Er was vrees
voor zijn leven, maar Van der Laan had geluk. De sportliefhebber verkeerde
ondanks zijn leeftijd in goede conditie. Het bezorgde hem een plek hoog op
de lange wachtlijst voor longtransplantaties. "Alsof ik de hoofdprijs
uit de loterij had gewonnen. De kans is namelijk zo klein. Een psychiater
vergeleek het mee een brief die je in een fles in zee gooit. Je moet maar
afwachten of iemand 'm vindt." Met vijf maanden had hij nieuwe longen,
het herstellen kon beginnen. Na het ziekenhuis thuis zo gauw mogelijk weer
op eigen benen. Maar dat viel tegen. Van der Laan was geknakt, zowel
lichamelijk als geestelijk. "Ik kon niets meer, zat de hele dag zo
(gaat zitten als een dood vogeltje). Mijn vrouw heeft het flink voor de
kiezen gehad. Ik zat vol chagrijn, was niet te genieten." Het pad
omhoog begon in Haren, Groningen, een revalidatiecentrum. Houdt zijn hand
recht omhoog:"Niet direct zo, beetje bij beetje. Trainen, trainen,
trainen." Na enkele maanden Haren pakte hij de draad weer op bij de
fysio in IJsselmuiden. "Daar kwam ik al voor mijn ziekte. Ze hebben me
altijd heel goed begeleid. Dat ik naar de Spelen ga, is ook hun beloning."
Het is een wedergeboorte met rafelrandjes, zijn verhoogde kwetsbaarheid raakt
hij nooit meer kwijt. Harinkje? Uit den boze. Sjaal? Verplicht. "Ik mag
geen rauwe dingen eten, moet oppassen voor schimmel in de longen, mag niet
verkouden worden." Bloedprikken en medicijnen, vaste prik. Een zwaar
leven dat desondanks als twinkelend wordt ervaren. Van der Laan kijkt nog
eens naar zijn badjas, trekt'ie aan in Vichy. 'Guus' staat erachterop. "
Mooi hè!"
Sorteer reacties
: 
U kon tot 18-07-2008 reageren op dit artikel.