Melkbusschutters op de dr. Kolfflaan, afgelopen oudjaarsdag. Deze schutter heeft zich tegen het lawaai gewapend met een koptelefoon-oorbeschermer. foto Freddy Schinkel
KAMPEN - ,,Nee, ik heb niet de indruk dat onze waarschuwing destijds veel geholpen heeft," zegt arts, medisch milieukundige en toxicoloog Rik van de Weerdt. Een kleine twintig jaar geleden deed hij samen met geluidsdeskundige ing. Martin Tennekes uit Kampen onderzoek naar het explosiegeluid van melkbusschieten: boven de pijngrens, zo bleek en een grote kans op blijvende gehoorbeschadiging.
Honderdvierenveertig deciBel(dB) gaven destijds de geluidsmeters aan op een
weiland bij Hoonhorst, waar Van de Weerd en Tennekes met hulp van enkele
ervaren schutters hun proeven deden. Ruim boven de destijds gehanteerde
pijngrens van 140 dB - tegenwoordig legt men die eerder op 130 dB.
Vier punten lijkt weinig, maar is het niet - elk punt op de deciBel-schaal
er bij betekent een 10 maal grotere geluidsintensiteit. Geluid van 103 dB is
dus duizend maal sterker dan dat van 100 dB en een intensiteit van 144 dB is
tienduizend keer zo hard als dat van 140 dB. Het onderzoek van Tennekes en
Van de Weerd - destijds GGD-arts, tegenwoordig werkzaam op het tweede
lijnscentrum voor de GGD in Arnhem - leidde destijds tot een groot artikel
in het Nieuw Kamper Dagblad - waarin er overigens tegelijk melding van werd
gemaakt dat veel melkbusschutters zich tegen het harde geluid wapenden door
een tampon in hun oor te stoppen. ,,Hm," blikt Tennekes terug op die
mededeling in de krant van destijds. ,,Het materiaal van een tampon is
natuurlijk wel vrij compact, maar je moet toch wel hele rare oren hebben om
daar een tampon in te kunnen douwen..."
Aanleiding tot het
onderzoekje was een observatie van een GGD-arts op scholen in Genemuiden en
IJsselmuiden, begin jaren negentig. Hij bemerkte dat er opmerkelijk veel
kinderen waren met gehoorschade en vroeg of De Weerd daar een verklaring
voor had.
Rik van de Weerdt: ,,De explosie van een melkbus is zo
hard dat je trommelvlies er in één keer uit geblazen kan worden. Maar in de
meeste gevallen gaat het om het ontwrichten van de gehoorsbeentjes in het
middenoor en het afsterven van de haarvormige zenuwcellen die geluid
omzetten in elektrische signalen. Die zenuwen kunnen - als ze eenmaal
afgestorven zijn - niet hersteld worden. Het leidt tot gehoorstoornis voor
geluiden van rond de 4000 Hz - laat dat nou net het gebied van gewone spraak
zijn. ,,Komt bij dat we ons via een reflex beschermen tegen aanzwellend
geluid. Ons oor zet zich als het ware schrap, waardoor de schade beperkt
blijft. Dat lukt niet bij een explosie - de reflex is te traag om het
trommelvlies tijdig aan te spannen."
Veel
melkbusschieters lijken zich overigens wel bewust van de gevaren van hun
hobby: al enkele dagen voor Oud op Nieuw was de Formido aan de Reigerweg
door zijn ruime voorraad oorbeschermers heen. ,,Er zijn er ook dit jaar weer
honderden over de toonbank gegaan," meldt eigenaar Gerard Breas. ,,Dit
jaar hebben we opmerkelijk veel gehoorbeschermers van het formaat
koptelefoon verkocht - zoals die in de bouw en op zaag- en slijpafdelingen
gebruikt worden. Vorig jaar liepen die al goed, maar dit jaar helemaal. Ze
zijn, denk ik, in trek omdat je ze makkelijk af kunt zetten. Makkelijker dan
een dopje uit je oor peuteren. De koptelefoonmodellen kosten tussen de 6 en
20 euro - de goedkoopste zijn dan eigenlijk twee dopjes aan een beugeltje.
Gewone oordopjes kosten twee euro."


Sorteer reacties
















U kon tot 06-02-2009 reageren op dit artikel.