BORCULO - Groupies? Niet echt.
Maar het scheelt niet veel. "We speelden een keer in Ontario. Daar was een man die speciaal voor ons van de andere kant van Canada was gekomen, uit Vancouver. Die had verder gereisd dan wij, omdat hij een handtekening wilde."Natuurlijk zetten de drie leden van Magna Carta een krabbel. En de man mocht 's avonds ook meedoen met de barbecue. "Hij was de hele avond totaal van de wereld", weet Matthijs Barnhoorn (24) nog.
Hij was er al vroeg bij, die Matthijs uit Borculo. "Mijn vader speelde in een folkband. Toen ik twee jaar was, stond ik bij mijn vader aan het been naar de violist te kijken. Niet veel later kreeg ik een speelgoedgitaartje. Dat legde ik meteen onder mijn kin. Op mijn vijfde speelde ik voor het eerst viool in de muziekschool. Ik weet ook niet wat me er zo in aantrekt. Soms is het een prachtig geluid, soms denk ik: gatver. Maar het heeft altijd iets melancholisch. Ja, misschien is het dat wel."
Op zijn veertiende stond hij voor het eerst op het podium voor een paar honderd man. "De violist van mijn vader was fan van Fairport Convention en had me wat bandjes gegeven. Ik raakte er verslingerd aan. In 1996 kwam de band naar Nederland. Ik ben ernaar toegegaan met mijn viool. Ik had net voor mijn examen van de muziekschool een nummer van hen uit het hoofd geleerd. Ze waren er ondersteboven van." Een jaar later stond Matthijs, 14 jaar oud, met zijn idolen op het podium. Zo'n vijf jaar lang speelde hij steevast bij Nederlandse concerten van Fairport mee. Tot enkele jaren geleden Magna Carta in zijn leven kwam. Magna Carta deed in 2001 een dubbelconcert met Fairport en zo zagen Chris Simpson en Linda Taylor, die samen Magna Carta vormen, de toen 17-jarige Borculoër staan. "Ze vroegen of ik een keer met ze mee wilde doen."
De eerste jaren speelde de Borculoër incidenteel mee. Kreeg hij de tijd om te groeien. Sinds 2004 reist hij met Magna Carta de wereld over. Italië, Zwitserland, Canada, noem maar op. En twee keer per jaar een tijdje Nederland, zoals op dit moment. Een kleine 150 optredens per jaar haalt de band wel. "Mijn koffer staat altijd klaar. Maar nu we wat langer in Nederland zijn, heb ik een kast ingepakt."
Een nomadenbestaan, dat is het. Waar een jarenlange relatie met een meisje uit Losser aan kapot is gegaan. En hij heeft een leuke vrouw in Zuid-Afrika waar hij wel wat mee zou willen beginnen, maar ja: de karavaan trekt altijd verder. Zwaar? Ja en nee. "Je moet er altijd staan. De mensen hebben betaald om je te zien en verwachten alleen het beste. Het wordt wel eens te veel. Soms weet ik echt niet meer waar ik ben, hoe ik heet en wat ik gisteren gegeten heb. Maar het is ook een verslaving. Als ik een maand niet heb opgetreden, sta ik op mijn benen te trillen van de adrenaline. Het directe contact met het publiek, daar draait het allemaal om."
Nog zo'n anderhalf jaar, dan komt er toch echt een einde aan. Nu maar hopen dat het geen vroegtijdig einde van een mooi jongensboek wordt. Als het aan Matthijs zelf ligt, gebeurt dat niet. Hij wil verder. "Ik kan me geen leven zonder muziek voorstellen."
U kon tot 23-12-2007 reageren op dit artikel.