De Enschedese boswachter heeft er geen idee van waarom hij geen aantrekkingskracht uitoefent op teken. Aan de kleur van zijn kleren kan het in ieder geval niet liggen. "Vorig jaar", geeft hij als voorbeeld, "heb ik een wandeling gemaakt met een vrouw in een natuurgebied in de buurt van Hof Espelo. Haar kleding kwam qua kleur overeen met wat ik droeg. Toen we terugkwamen bij het informatiecentrum liepen er zeker vijftig teken over haar kleding. En bij mij zat er geen één. Dat zorgde best een beetje voor paniek. Op het toilet heeft ze alle teken van haar kleding kunnen verwijderen. Ze is, zo bleek later, ook niet gestoken."
Harry Koster en zijn collega's hebben zich aangewend op dagen dat ze in het veld zijn geweest, zich eerst goed te controleren op teken en zich daarna 's avonds nog eens te douchen. "Dat is meestal al genoeg om te voorkomen dat je gestoken wordt en dat de teken bloed opzuigen."
De kennis over de ziekte van Lyme, en vooral het herkennen en bestrijden van deze ziekte, is de laatste twintig jaar enorm toegenomen. "Dat is vooral te danken aan onderzoek eind tachtiger en begin negentiger jaren door Staatsbosbeheer", weet Koster. "Het ziekteverzuim onder boswachters was vrij groot. Toen bleek dat menigeen gestoken was door een teek met de ziekte van Lyme als gevolg. In eerste instantie duiden de symptomen vaak op griep, daarna trekt het weer weg. Vervolgens komt er een tweede golf overeen die veel heftiger is dan de eerste."
De dochter van Koster werd enkele jaren geleden door de ziekte van Lyme getroffen. "Daar heeft ze een jaar last van gehad. Een zware penicillinekuur heeft haar er bovenop geholpen." Koster roept op waakzaam te blijven. "Ook in de winter, kun je lopend door met name hoog gras teken oplopen. Oppassen dus."


Sorteer reacties
















U kon tot 02-07-2009 reageren op dit artikel.