EIBERGEN - Mensen doen afschuwelijke dingen met dieren. Ze worden mishandeld of verwaarloosd tot de dood erop volgt.
Of, en misschien is dat wel erger, ze leven een lang en ellendig leven onder het juk van gevoelloze bruten. De Eibergse Edith Wiersma-Arts kan dat niet accepteren. Ze heeft zich onlangs ontfermd over de Spaanse merrie Rafaela en haar veulen Arca Iris, en bovendien een stichting opgericht die steun biedt aan 'iedereen op aarde' die paarden helpt. "Al is het maar een paar honderd euro. Kleine acties helpen ook. Verbeter de wereld, begin bij jezelf", zegt de Eibergse.
Aan de wieg van de Stichting Rafaela staat de witte merrie Rafaela. Dat ze nog leeft is een klein wonder, vertelt Wiersma. "Ze werd aangetroffen in de omgeving van Malaga, in een open riool. Een soort vijver vol stront", beschrijft ze. "Ze stond rechtop en kon er niet uit."
De lokale overheid verbood hulpverleners om het paard eruit te halen, omdat de viezigheid een gevaar voor de gezondheid was. Tergend traag werd gewerkt aan een bureacratische oplossing. Al die dagen stond Rafaela in het riool.
"Zes dagen heeft ze in de stront gestaan voordat er toestemming was om haar eruit te halen." De merrie zat vast met haar voet. Ze was uitgeput en mager. Wie haar had achtergelaten en waarom was een raadsel, maar dat ze een gebroken heup had, deed niet veel goeds vermoeden over de eigenaar.
Rafaela werd naar de paardenopvang CYD Santa Maria gebracht. Daar bleek ze ook drachtig te zijn. "Moet je nagaan wat ze allemaal heeft meegemaakt", verzucht Wiersma. "Ze kon nog maar een beetje lopen." Wiersma was juist rond die tijd een weekje in Zuid-Spanje. "Ik volgde er een cursus healing en een cursus praten met dieren. Gewoon, even een weekje er uit."
Tijdens die week bracht ze een bezoek aan CYD Santa Maria. In de stal stond Rafaela. "Ik zei: Hallo witte merrie, gaf haar een aai en liep weg. Toen kreeg ik een duw in mijn rug." Dat gebeurde drie keer en daarop gebeurde er iets wonderlijks met Wiersma. "Ik keek in haar ogen en het was een blik die me tot in het diepst van mijn ziel raakte. Ik begon er bijna van te janken, zo emotioneel werd ik ervan."
Na veel gesprekken met het Spaanse opvangcentrum kreeg Wiersma toestemming om Rafaela en haar veulen mee te nemen naar Nederland. Een uitzondering, benadrukt ze, want het Spaanse opvangcentrum is niet bedoeld om paarden vandaan te halen. "Ik heb gebeden en gesmeekt. Ze vertrouwen mensen niet meer en dat snap ik wel."
Uiteindelijk werden beide partijen het eens. "Ik dacht: waar ben ik nou mee bezig? Waarom wil ik dat paard hebben? Het was alsof ik voor haar mócht zorgen. Alsof ik een oude schuld kon inlossen. Dit paard hoort bij mij."
Nu binnenkort ook Rafaela naar Eibergen verhuist met haar veulen, krijgt de liefde voor paarden een vervolg. Wiersma heeft de Stichting Rafaela opgericht, waarmee ze mensen wil steunen die paarden opvangen. "Het moet een wereldwijde stichting worden, om paarden te helpen die mishandeld zijn. Ik wil stichtingen helpen, maar ook particulieren die paarden opvangen."
Sorteer reacties
U kon tot 17-07-2009 reageren op dit artikel.