Ommetje. Foto Henk Waninge
Ommetje. Foto Henk Waninge
Ommetje. Foto Henk Waninge
Ommetje. Foto Henk Waninge
Ommetje. Foto Henk Waninge
1/5
LOKAALOMMETJE De hitte op de Bouwdijk is moordend. Het is de warmste dag van de week; 32, 33 graden Celsius. Stom natuurlijk om rond het middaguur te gaan lopen maar gelukkig gaat het grootste deel van de wandelroute schuil onder overvloedig, overhangend loof, dat de nodige verkoeling biedt.
Laten we wel wezen, 8,5 kilometer wandelen is natuurlijk niets in vergelijking tot wat de Vierdaagse-lopers voor hun kiezen krijgen om maar te zwijgen over de inspanningen die de renners in de Tour de France zich op de flanken van de Tourmalet moeten getroosten.
Dat soort gedachten maakt de eenzame wandelaar wel sterker.
De Landgoed Ampsenroute ligt er stil en verlaten bij. Alleen een opgeschrikte eekhoorn huppelt bij de start een paar meters mee om even later zijn heil hogerop te zoeken. Andere wandelaars zijn in geen velden of wegen te bekennen.
Ook het wild laat zich niet zien. Er moeten, blijkens de VVV-folder, veel dieren op het 675 hectare (waarvan 375 hectare bos) grote terrein zijn, zoals reëen, hazen, konijnen, vossen, patrijzen en roofvogels, maar die houden kennelijk siësta.
Nu is er niets tegen een paar uur volstrekte isolatie. Daardoor komen gedachten bovenborrelen, waarvoor doorgaans, in de sleur van alledag, geen plaats is. En de fantasie slaat helemaal op hol als ik het Pad naar Siberië kruis. Siberië, 67 graden onder nul, Stalin, Goelag Archipel ofwel Witte Hel, Siberische tijger....
Ooit droomde ik, als jong broekie, van een wereldreis, dwars door Siberië, met de trein naar Wladiwostok. Het is er nooit van gekomen. Wel het Drielandenpunt bij Vaals; ook mooi trouwens. Het nooit verdwenen maar op een laag pitje sluimerende Siberië-gevoel wordt door zo'n pad weer tot leven geroepen.
Verantwoordelijk hiervoor is een van de vroegere heren, baron J.A.C van Nagell, die een van de paden op zijn landgoed zo heeft genoemd nadat hij na de napoleontische tijd de latere koning Willem II naar Sint Petersburg heeft vergezeld om Anna Paulowna naar Nederland te halen (de rijke historie van Ampsen gaat terug tot 1379, toen het landgoed werd beleend aan Wolter van Ampsen. Van het begin van de 17de eeuw tot 1928 zwaaide de familie Van Nagell de scepter over Ampsen).
Aan alle bespiegelingen komt abrupt een eind als op het Pad naar Siberië het bordje van horeca-uitspanning De Exelse Molen opduikt. De overgang had niet groter kunnen zijn. Helaas, de koffie is neet klaor: 'Dienstag Ruhetag'.
Via een brede laan met 300 jaar oude eiken en beuken, het sterrenbos (zo genoemd vanwege zijn vorm), een begraafplaats met een bovengronds, 19e-eeuws mausoleum waarin 17 leden van de familie Van Nagell zijn bijgezet en een voormalig kerkepad langs de kasteelgracht wordt het eindpunt van de route bereikt.
Voor de ingang van het fraaie landgoed, wacht nog een verrassing. Een soort toetje. Want juist op dat moment loopt een man met zijn fiets vanaf het terrein naar het hek; het blijkt de eigenaar te zijn, jonkheer R. van Weede. De korte interruptie vindt hij niet vervelend. Hij beantwoordt wel vaker vragen van passanten en toeristen. Zelfs van journalisten.
"Een beetje Ampsen-promotie kan geen kwaad. Daarmee creëer je een draagvlak voor de instandhouding van het landgoed. Het onderhoud van het complex vergt het nodige geld, dus als onze subsidiegevers, zoals Rijk en provincie, positieve verhalen over Ampsen horen of lezen heeft dat beslist invloed op de jaarlijkse bijdragen."
Om te vervolgen: "Het hele gebied achter het Pad naar Siberië, ooit woeste grond en natte klei, heeft Van Nagell Siberië genoemd. Daar heeft hij jonge eiken laten planten, die later omgehakt werden. Het hout was bedoeld voor bakkers en leerlooiers."
Hij nodigt de passant even binnen te komen. In een zijvertrek bevinden zich voorwerpen en curiosa uit het grijze verleden. Zoals een zonnewijzer uit 1600 en aardewerk uit de 15e en 16e eeuw, opgegraven uit de stadsgracht van het oude kasteel (er stonden ooit twee burchten maar die zijn beide verwoest in de Tachtigjarige Oorlog).
Even verderop hangt het menu, dat de heren en dames genodigden bij de openstelling van het station Lochem in 1865 kregen voorgeschoteld. Het was, gezien de veelheid van gangen en gerechten op de kaart, een uiterst copieuze maaltijd.
- Zie www.destentor.nl voor de voorgaande afleveringen van Lokaal Ommetje en meer
foto's bij deze aflevering
U kon tot 02-09-2010 reageren op dit artikel.